IronMan Maastricht relay Augustus 2018

Al 2 jaar loop ik met het idee rond om een relay deelname aan de Ironman te organiseren. 3,8 Kilometer zwemmen, 178 Kilometer fietsen en 42,2 Kilometer rennen.

Ik zwem al een hele tijd en bezoek een info avond bij cafe van Bommel waar  Tom Hamaekers dit organiseert samen met EDO-sport en Chiromotion.                                          Een druk bezocht event, die veel info geeft, over een deelname, voorbereiding, blessure behandeling, voeding etc. én deze stimuleert, en bevestigd mijn voornemen tot deelname

foto van Sjarel Verhoeven.

Dat wil zeggen om vanuit het MUMC+ een team van 60+ers samen te stellen.                        De eerste poging dit te realiseren in 2016 loopt spaak.                                                                  De spoeling, deelnemers te vinden 60+, werkzaam binnen het MUMC+ en één van de 3 onderdelen te kunnen voltooien blijken dun.                                                                                  Degene die ik ken en zouden kunnen, willen niet, anderen zijn te jong, en ik ben niet op de hoogte van sporters 60 jaar of ouder, die die capaciteiten wel hebben.                              Het zwemgedeelte wil ik zelf voor mijn rekening nemen, dus ik moet op zoek naar een fietser en een loper.

In Augustus  stuur ik een gemotiveerde e-mail naar de hoogste financiële man binnen de raad van bestuur. Deze is 60+, enthousiast fietser en oprichter van het azM cycle team.        De perfecte kandidaat om als teamlid mee te hebben.                                                                  Bij een van de gesprekken, vraagt een van de anesthesiologen / intensivisten of het team al compleet is. Ik vertel van de vraag aan L.BB en dat ik nog steeds geen loper heb.   Zij zegt dat haar man Arno Skrâbanja, ook werkzaam binnen het MUMC+ én ook 60+, waarschijnlijk wel zou kunnen. Hij heeft het afgelopen week een hele Iron man afgewerkt in Hamburg!   Om het deze aanstaande week te vragen zou wat vroeg zijn voor een positief antwoord, maar zij zal het hem volgende week vragen. Ik moet maar zeggen voor welk onderdeel hij moet presteren…                                                                                                              Dat is een mooi bericht.   Ik ontvang met wat vertraging, een antwoord van L.BB. Hij is super enthousiast, zou graag deelnemen, maar heeft recent zijn drukke baan als lid van de RvB opgezegd en zijn gezin meer tijd toegezegd. Dus veel extra tijd voor trainingsarbeid schiet er dan bij in.  Wel heeft hij een andere kandidaat, waarvan hij vermoed dat die er wel oren naar zou hebben. Laat ik nou Denis Florack ook als goede 2e in gedachte hebben. Dat is bijna geen toeval.

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Stubaier Gletscher Tour 2017

 

Stubaital15 t/m 22 juli 2017

Ingrid M, Thijs N, Sjarel Verhoeven, Herman N, Resi N, Paul R

Gids: Günter Kerscher (kerscher.guenter@gmail.com) (2 kinderen, vrouw onbekend)

Sjarel, Herman, Resi van 15 juli t/m 22 juli

Ingrid en Thijs van 15 juli t/m 20 juli

Paul van 19 juli t/m 22 juli (vanaf 17 juli onderweg)

Günter van 16 juli t/m 20 juli

 

14 juli

Resi (Maastricht)

Slecht bericht van Paul, hij moet helaas afhaken vanwege een lichamelijke malheur. Teleurstelling aan beide kanten.

 

Ingrid (Hohenems)

Na de laatste telefoontjes, het afmelden van Paul vanwege ziekte, weten we nu dat Sjarel, Herman en Resi zaterdagochtend om 0600 uur gaan rijden. Wij draaien ons dan nog een uurtje om. Daarna hebben we de voormiddag nog nodig om alle dingen helemaal reisklaar te krijgen.

 

15 juli

Ingrid (Hohenems)

Samen met Sanne, Eelke, Jocelyn en Thijs wachten we op de ‘Holländer’. Zitten lekker buiten met een prachtig uitzicht. Rond 1600 uur is het gezelschap (bijna) compleet.

Van Maastricht naar Hohenems

Resi

Klokslag 0600 uur staat Sjarel voor de deur. Geen koffie, gelijk vertrekken. De eerste 500 km verlopen zonder problemen. Traditiegetrouw dringen we onze eigen koffie en thee op de parkeerplaats van Hockenheim. In de auto wordt regelmatig geappt met Paul; we missen hem wel. Voor Ulm wordt het drukker en tot aan Memmingen staan we regelmatig in een langzaamrijdende file. Daarna gaat het weer goed, maar we zijn in Dornbirn net te laat om bij de lunch aan te sluiten (1401 uur). Dan maar aan de koffie, thee, bier en prosecco.

Bij Intersport lopen we rond als een kind in de snoepwinkell. Mooie broek van Norrona, maar erg duur voor 3-4 dagen per jaar. Om 1600 uur zijn we bij Thijs en Ingrid.

 

Sjarel

Deze week start onder een slecht gesternte. Ondergetekende heeft in december 2016 voor zijn gezin een André Rieu concert met diner gekocht voor de hele familie met aanhang, en ik kijk daar erg naar uit. Echter gaandeweg het voorjaar schijnt er bij het boeken van de bergsport en de variabele vertrekdag/periode een dubbele boeking te zijn ontstaan. Dat valt thuis niet goed en ik voel me daar wel schuldig bij. Als dan ook nog eens Paul op vrijdagavond meldt dat hij niet mee kan op bergsportweek vanwege een mogelijk fysisch malheur, ga ik na dit bericht op audiëntie bij Resi en Herman om te informeren naar de eventuele alternatieven. In mijn achterhoofd speelt dan licht het idee, en ook het thuisfront hoopt op een eventuele aanpassing van het vertrek, opdat ik dan toch nog mee kan naar Rieu. In overleg met Resi en Herman wordt toch besloten dat het programma zo te laten, zoals het was. Bij thuiskomst krijgt de twijfel vat op mij, wordt onrustig nadat ik de hoop van Yvonne en Moniek ontkennend moet beantwoorden. Om mijn onrust kwijt te raken duik ik de kelder in en …..mijn kant en klare rugzak, die zo morgenvroeg de auto in kan. Ik kraam hem helemaal uit. Ik ga tegen de gewoonte in vroeg naar bed en om 5.15 uur loopt de wekker, die 15 minuten vóór loopt, af. In notime is alles fix und fertig, rij voor bij Resi en Herman en na 8 uur staan we in Dornbirn in het centrum voor een NO salad terras, bezoeken de Intersport, waar de mooie broek voor Resi klaar ligt om gekocht te worden. (because you’re worth it).


Dan wordt koers gezet naar Hohenems waar we hartelijk worden ontvangen. Heerlijk op het terass van Thijs en Ingrid, hun dochters (op één na) en een nichtje die heel goed raad weet met water, appeltjes en vooral met Jesse, die op enig moment …… Een geboren a.s. vader?

We kletsen wat af, lachen, maar praten ook over serieuzere zaken. Ondertussen staat mijn room with 2 views (caravan in de tuin) op mij te wachten. Voor Resi en Herman wacht de suite boven.

Als we heerlijk getafeld hebben, vertrekken Thijs en Ingrid nog even naar een verjaardagsfeestje. Herman en Sjarel bekijken nog even de grappa voorraad. Daarna vroeg naar bed. Ik slaap als het spreekwoordelijke roosje en stipt 5.15 uur loopt de wekker af. Na een uitgebreid ontbijt zijn we met een autorit van 2,5 uur in het Stubaital. De auto’s worden


geparkeerd (voor Thijs en Ingrid bij de Dresdner hütte) en we lopen in 2,5-3 uur naar de Nürnbergerhütte. Heerlijk in de zon wordt genoten van spiritualiën. Thijs ontmaagd nog even de lokale klettersteig (wel of niet met achterlating van een bolus). Het diner is stipt om 1800 uur met saladebuffet, soep, …….

We wachten op de gids, die maar niet komt.

Herman

Om 6 uur thuis vertrokken. Na een goede reis en een bezoek aan Dornbirm zijn we bij Thijs aangekomen. We worden met open armen ontvangen. Na lekker even in de zon te hebben gezeten, hebben we genoten van een heerlijke BBQ, gemaakt op huisgemaakte houtskool. Na de lange reis lagen we lekker vroeg in bed. Wij (Resi en ik) konden we de kamer van Fenna gebruiken. Sjarel kon languit in de caravan slapen, omdat Paul vanwege gezondheidsproblemen de reis met twee dagen had uitgesteld.

 

16 juli

Van Hohenems naar Stubaital en naar de Nürnbergerhütte (2297m)

5,76 km

1015m á 134m â

Hoogte 2276m

Totale tijd 3.23.40 uur

Snelheid 1,69 km/u

1786 kcal

 

Herman

Doorgereden met Thijs en Ingrid naar de parkerplaats van de start van onze wandelweek. Na een mooie en pittige tocht naar de Nürnbergerhütte (2297m) heeft omstreeks 2000 uur onze gids zich gemeld: Günter. Na onze kennismaking zijn we vroeg naar bed gegaan om de volgende dag fris en vrolijk aan onze tocht te beginnen.

17 juli

Nürnbergerhüttee (2297m) naar Teplitzerhütte (2586m)

 

7,67 km

872m á 586m â (incl. Rot Grat Spitze)

Hoogte 3059m

Totale tijd 8.21.41 uur

Snelheid 1,69 km/u

3868 kcal

 

Herman

Thijs en Ingrid zijn 30 jaar getrouwd. Resi en Sjarel hebben twee stoelen versierd in de ontbijtruimte. Thijs en Ingrid zijn aangenaam verrast. Günter stelt voor om vanaf de hut een fles sekt mee te nemen voor onderweg. Ik heb aangegeven dat we al een flesje ‘spritz’ hebben meegenomen. Na vertrek uit de hut geeft Günter na een kwartiertje aan dat als we willen stoppen, we quasi moeten aangeven dat we schapen of bokken gezien hebben. De tocht is mooi. Na beklimming van de Rot Grat Spitze vonden we het een geschikt moment om de Spritz te openen. Ook hier waren Thijs en Ingrid aangenaam verrast.

Sjarel

Met veel geheimzinnigheid worden ’s morgens de ballonnen opgeblazen voor Thijs en Ingrid i.v.m. hun 30-jarige trouwdag. Wat een Anfänger (in mijn ogen 😊). Het gaat een zeer koude warme dag worden. We vertrekken redelijk bijtijds vanuit de Nürnbergerhütte. De meeste gasten zijn gisteren al goed verbrand, dus we beginnen met een goede insmeerbeurt. Vóór ons zin al twee koppels vertrokken. Zij nemen de ‘hoge’ Rote Scharte route. Günter besluit al vroeg dat we ‘zum See’ gaan. Het gaat gestaag omhoog, maar is goed te doen. Toch lopen we allemaal snel warm aan. We stoppen af en toe om een gems te bekijken; zogenaamde ‘Garmatscher’. Eigenlijk een verkapte rustpauze. Vrij snel bereiken we het uiteinde van de See, waar de elektrische watergenerator wordt aangedreven door een waterturbine. Technisch wordt alles goedgekeurd en dalen dan op verzoek van de gids af naar het meer. Mooi blauw, maar ook koud. Hoezo? De ijsschotsen drijven er gewoon in. Günter stelt voor dat de jubilarissen gezamenlijk met hun voeten in het koude water het stof gaan afspoelen. Daar krijgt Ingrid niet de kans voor, want in no time staat Thijs in adamskostuum in het water.

Thijs kijkt en maakt oerwoudgeluiden, alsof het water net te warm is. Dan besluit ik het er ook op te wagen met een eerste voorzichtige poging van de ‘Iceman’ Wim Hofman. Pfff, het water is echt ZO koud. De beeldmaterialen zijn auteursrechtelijk beschermd. Nauwelijks opgedroogd en aangekleed gaat het gestaag omhoog over de graat. Met een paar korte sneeuwvelden komen we bij een soort van natte helling, dat wil zeggen een helling volledig verzadigd van water, klaar om ieder moment te gaan schuiven. Het kost veel tijd en inspanning, maar we komen gelukkig goed boven op het zadel van de Rot Grat Spitze. Ingrid en Resi installeren zich voor een zonnebad en de kaartjes. Thijs, Herman, Sjarel en Günter trampelen naar de Rot Grat spitze. Het topkruis wordt gerepareerd en er worden topfoto’s gemaakt.

Snel afdalen en dan wordt er een grande fête gevierd met prosecco en videoboodschap voor Ingrid en Thijs.

Het plan de campagne is nu afdalen zigzag langs rotspaadjes met badkuipen en ….rivier bij de gletsjer. Na enige tegens maar meer voors gaan de gordels met stijgijzers aan en aangelijnd gaat het van start. Veel waterloopjes, stroompjes, dan vaster ijs. Een kleine oefening wat te doen voor Sjarel, mocht Günter vallen; gaan zitten in de (natte) sneeuw. Ja Sjarel, mach nur; es geht schon. De natte- broek-ervaring leidt echter ook tot een gebogen telescoopstok. We maken nog een spannende afdaling op een helling in de gletsjer, die steiler is als voorheen. Een hulptouw biedt uitkomst en we arriveren aan de voet van de gletsjer. Hier is de route onduidelijk. Günter gaat op expeditie en de (plas)pauze volgt. Op handbewegingen van Günter gaan we rechts langs de gletsjerbeek, komen uit bij het waterbekken en de Tiplitzerhütte is gauw te zien.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Een fles Chardonnay wordt aangerukt namens Thijs en Ingrid en het hele huttenritueel volgt. Vroeg naar bed na een schaakpotje met Thijs.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA18 juli

Teplitzerhütte (2586m) naar Becherhaus (3195m)

4,18 km

784m á 205m â

Hoogte 3151m

Totale tijd 4.40.30 uur

Snelheid 1,69 km/u

1833 kcal

 

incl. Wilder Feiger

2,08 km

251m á 271m â

Hoogte 3350m

Totale tijd 2.19.03 uur

Snelheid 1,69 km/u

1506 kcal

Sjarel

Vanwege het te verwachten slechte weer in de namiddag vertrekken we extra vroeg. 6.30 uur ontbijt, 7.15 uur vertrek. Via een soort van Nepalees plat met wat sneeuwveldjes worden we gepasseerd door een trailrunner in geel hemd. Lichtvoetig alsof we stilstaan in de ook bijna zo … raden we naar zijn trailschoenen. We zien meermaals sneeuwhoenders en Günter voelt op tijd als er een pauze nodig is. Het typische dinsdag gevoel van Resi wordt bewaarheid en zeker niet alleen voor haar. We hebben het allemaal (m.u.v. Thijs en Günter) zwaar. Het is een soort van voortdurende klettersteig, maar met de nodige pauzes arriveren we met veel bloed, zweet en tranen in het Becherhaus. Pfff, rust, en het vochtverlies wortd aangevuld en op aangeven van Günter wordt voorgesteld om de Wilder Feiger (3418m) te beklimmen.


In dichte bewolking zien we ze verdwijnen. De berggasten die terugkomen melden allemaal ‘geen zicht’. Resi en ik hebben besloten om in de hut te blijven. Zelf ben ik, onder ideale omstandigheden, al op de Wilder Feiger geweest, dus ik pas. In deze tijdwinst rusten we op de kamer.

De troep keert rond 1530 uur terug, een dik half uur na onze powernap. Het is duidelijk dat Günter de zweep erover heeft gehaald om tijdig bij de hut terug te zijn, want spoedig barst er in volle hevigheid een fors onweer uit. Hagelstenen en bliksem slaan in en hagelen rondom de hut. Ingrid ziet een vijftal klimmers onder de Müllerhütte rennen op de gletsjer in het onweer. Zij zitten letterlijk gevangen. Het dobbelsteenspel Maxlen wordt … gespeeld, terwijl ik (er moet toch iemand zijn) het dagboek bijwerk.

 

19 juli

Becherhaus (3195m) naar Hildesheimerhütte (2899m)

 

6,74 km

460m á 727m â

Hoogte 3403m

Totale tijd 8.00.52 uur

Snelheid 1,69 km/u

4296 kcal

 

Sjarel

The day we meet again Mr Guide.

Het lot heeft bepaald, weliswaar onder een potje Maxlen, dat we om 6 uur het ontbijt zullen nuttigen en om 6.30 uur vertrekken. Boven Becherhaus en de gletsjer is het ….. In het oosten komt de door Resi lang verwachte zonsopgang. In onze 4-sterren kamer is het dringen en tijdens het aankleden, wassen, inpakken etc. moet ik Resi voor deze zonsopgang waarschuwen. Onder aan de waslijn is het druk met het fotograferen. Ook Wilder Feiger is zichtbaar. Jammer voor de drie tourgenoten die gisteren deze top probeerden.

We vertrekken stipt. Günter staat enthousiast, als altijd, te trappelen. Gordels aan, inbinden en het stenen pad naar beneden en de gletsjer opstappen, stijgijzers aandoen en richting Müllerhütte. We dalen licht af over de gletsjer, soms harde firn dan ijs, maar ook veel zachte sneeuw, die voluit in de zon ligt. Dat loopt zeer zwaar. Ik hijg soms als een molenpaard. Voorbij of net onder de Müllerhütte passeren we een alpinistgroep die daar oefent. Dan gaat het gestaag schrijlings omhoog over de Übertalferner. De knieën protesteren. Dan gaan de stijgijzers uit onder aan de graat van de Wilder Pfaff. Een gigantische graat ontvouwt zich aan ons oog. Het kost ons, behalve bloed, zweet en tranen, een kleine 2 uur. Maar dan staan we ook on top van de Wilder Pfaff. Iedereen ontlaadt van blijdschap, ontlading, vermoeidheid en emotie. Bij het beste uitzicht, dat we ons kunnen wensen, genieten we van het hele landschap, rondom van waar we vandaan komen tot waar we naar toe gaan. Günter gunt ons de tijd om te genieten, te fotograferen en het berg heil boek wordt ingevuld.


Dan volgt de afdaling door een groot blokkenveld tot aan de gletsjer, waar stijgijzers weer onder gaan. Met voortschrijdend inzicht spoort de gids ons aan om wat tempo te maken. En niet voor niets. De bewolking pakt samen en in de verte rommelt het. In een tweede adem arriveren we aan het eind van de gletsjer. Regenkleding mag aan over de gordel en stijgijzers. Dat blijkt na een uurtje ‘um sonst’. Het zonnetje keert terug. Regenkleding uit. Met veel extra kracht uit de reserve…bereiken we de klettersteig van de Hildesheimerhütte,

 

na een laatste barricade over de gletsjerbeek. Na nog 1 uurtje lopen, komen we onder aan het meertje en zien we hem staan: Tour guide Paul. Hij ontvangt ons vanuit een soort van gemis en een rondje (of meer) volgt. Goed avondeten met een potje Maxlen en Patschen (paschen) maakt ons vermoeid.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ein alter Mann, einarmig, kam uns einst auf dem Gipfel des Pfaff entgegen und fragte, wohin wir denn wollten. “Zum Hiatl (Zuckerhütl) natürlich…” war unsere stolze Antwort. “Ach, wißt’s was,” sagte der Alte, “der Pfaff da [also hier], der ist der viel wertvollere Berg.” Wir lachten ihn an (aus). Aber er erläuterte seine Meinung : “Was kann man vom Hiatl sehen, was man von da [also hier] nicht sehen kann ?” fragte er. “Hmm, fast nichts” gaben wir zurück, “dürfte gleich sein.” “Aha, und welcher ist der schönste Berg weit und breit ?” “Na, das Hiatl natürlich!” “Seht Ihr’s, und kann man das Hiatl sehen, wenn man oben auf steht ?? – Also : Dann ist doch der Pfaff der viel wertvollere Gipfel, oder ??”

 

Oostgraat (rode stippellijn klimmen en kletteren) naar de Wilder Pfaff (3458m) en uitzicht op de Zuckerhütl (3507m)
20 juli

Van Hildesheimerhütte (2899m) via Dresdnerhütte (2308m) naar Sulzenauhütte (2191m)

 

Resi

20 juli

Regenachtig weer. We zitten heerlijk gedoucht met warm water te relaxen in de Sulzenauhütte. Paul komt net naar beneden na een ‘korte’ 5 minuten voor de koningin, maar voor Maxima wilde hij uiteindelijk wel wakker worden.

We praten regelmatig over de voorbije dagen. Het waren zware pittige dagen. Het was zeker geen ‘Schwupp die Wupp’ of pompedompaadjes week. Omdat de uitdagingen vaak zo groot waren voor mij en ik mijn verstand op nul moest zetten, gedachten uitschakelen, pure concentratie en klimmen, kletteren, hangen in de kabels en ogen gericht op het pad, kan ik me niet meer alles herinneren, maar dat zullen de anderen wel aanvullen.

 

17 juli

Zwemmen in het ijsmeertje. Günter vond dat we het stof van onze voeten moesten spoelen, maar voordat hij het had gezegd had Thijs zich al uitgekleed en ging rennend het water in om er weer even snel uit te komen. Sjarel (onze Expeditionsartz) volgde het goede voorbeeld, hij hield het langer vol in het koude water, in ieder geval zo lang om met de go-pro nog een onder water selfie te maken.

We vervolgden onze tocht over afwisseling terrein van stenen, rotsen, moerassige grond (waar je niet wist of je er wel of niet in kon wegzakken – snel doorlopen dus), en daarna door rul los zwart zand naar boven. Daar zakte mijn linkerbeen helemaal weg, en met het rechterbeen had ik nauwelijks houvast. Aan een steen probeerde ik me op te trekken, maar het lukte me niet. Günter sprong (met gevaar voor eigen leven 😉) naar beneden, stond opeens naast me, nam de rugzak en stokken over (eerste bonuspunten binnen), en dat gaf me net genoeg kracht om naar boven te kruipen. De graat was nu dichtbij. Gelukkig.

Op de Rotgratscharte vierden we de 30e huwelijksdag van Thijs en Ingrid. Daarna via de gletsjer richting de Teplitzerhütte. Maar ook de gletsjer bood nog de nodige uitdagingen. Waar de gletsjer over de rand redelijk steil naar beneden ging, wist Günter ons gezekerd met een extra touw aan een ijsboor veilig naar beneden te loodsen. Daarna nog over een niet gemarkeerd hellend rotsig pad langs een snel stromende rivier naar de hut. Vanaf de hut hadden we een mooi uitzicht op de bergen.

Volgens Ingrid zagen we in de verte de Zuckerhütl (een beetje een hellend topje). Voor de zekerheid checkten we dit even bij Günter. Nee dat topje was het Becherhaus….het Becherhaus…Ik moest het even tot me door laten dringen, voordat ik besefte dat we daar morgen omhoog moesten…dat werd dus weer een slaappilletje vannacht (Paul: Resi heeft niet alleen pilletjes, maar ook een dealer).

Paul appt dat hij in Sölden is aangekomen. Het gaat goed met hem. We treffen hem woensdag in de Hildesheimerhütte.

 

18 juli

De route naar het Becherhaus, nergens ontspannen, vanaf het begin al geconcentreerd gaat het over gladgepolijste rotsen, ijzeren trappen, grote keien, hangende paadjes en gezekerde richeltjes. Thijs blijft regelmatig achter. Het is niet duidelijk of hij het tempo niet kan bijhouden of dat en andere ‘luchtige’ redenen zijn.

Als Gúnter een pauze inlaste, wisten we dat daarna weer een flinke uitdaging zou volgen. We komen steeds dichter bij de berg, waarop het Becherhaus ligt. Regelmatig verdwijnt de hut in de wolken. Die berg is in mijn ogen vreselijk steil; waar loopt daar in vredesnaam een pad. Thijs stelt mij gerust en zegt: ‘Der berg liegt sich, wenn mann näher kommt’. Günter leggt uit hoe we het beste kunnen lopen (als een gems met gekromde tenen), en hoe we de handen om de ijzeren kabels moeten leggen (met de duim eromheen). Ik kan me weinig meer herinneren van alle passages, het was zwaar, omhoog trekken met de armen, opduwen met de benen, gekuim en gekreun. Het laatste stuk heeft Günter mij aan het touw genomen…was slechts een extra oefening voor hem 😉.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Rond 1200 uur waren we in de hut, helaas alles in dikke mist. We eten wat en daarna heb ik heerlijk 2 uurtjes geslapen. Thijs, Ingrid, Herman en Günter lopen nog naar de top van de Wilder Feiger (3418m). Ze zijn net op tijd weer terug voordat een flink onweer losbarst. Ramen en deuren dicht want op deze hoogte zit veel spanning in de lucht en dat merken we. Als we 2 uur later naar buiten gaan, staan onze haren rechtop.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De lucht klaart op en we hebben prachtig uitzicht op de Italiaanse en Oostenrijkse bergen. De huttenbaas gooit ons naar buiten, want het is hier tenslotte geen 4-sterren hotel met halfpension.

’s Avonds leert Günter ons maxlen (twee dobbelstenen).

 

19 juli

Vandaag wordt een lange dag. Ik weet niet wat ik allemaal kan verwachten, want Günter weet de dag zo op te delen dat hij steeds maar een stukje vertelt van wat mij te wachten staat.

Vroeg vertrek om 0645 uur, maar eerst foto’s van de zonsopgang. Klimgordels al bij vertrek aan doen. Bij aanvang van de route staat al een bordje ‘nur für sehr geübte’; dat belooft wat. Eerst een steile afdaling; achterstevoren langs de noordwand van de hut naar beneden. Stappen op ijzers in de wand, met voor mij vaak grote afstanden. Dan een stukje gletsjer, onder langs de Müllerhütte tot aan de oostgraat naar de Wilder Pfaff. Het begin lijkt eenvoudig, dit kan ik wel en lijkt een beetje op de Besseggengraat in Noorwegen, Jotunheimen, maar dit verandert snel. De graat wordt soms erg luchtig. Af en toe een ijzeren treetje in de rotsen, gevolgd door een heel smal richeltje waar je net met de voorkant of zijkant van je schoen op kunt staan om vervolgens snel de volgende stap te kunnen maken. Dat betekent dus steeds organiseren in je hoofd en twee, drie stappen vooruit kijken. Soms kijk ik naar beneden en waar en hoe ik sta, maar dat kan ik maar beter niet doen. Alles uitschakelen en doorgaan; er is geen weg meer terug. Na een kleine 2 uur hoor ik Ingrid jodelen, eindelijk de top. Ik geloof niet dat ik met een erg gezellig gezicht op de foto’s sta.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Daarna via een blokkenveld naar beneden naar de gletsjer, het Pfaffensatlel (overgang tussen Wilder Pfaff en Zuckerhütl). Onderweg komen een andere klimmer tegen die vindt dat Sjarel er ‘geil’ uitziet, met 4 fotocamera’s. In de verte donkere lucht en even later ook gedonder, onweer op komst. Het begint te regenen. Regenkleding aan dus. Alle scheldwoorden, die ik kan bedenken, worden uitgesproken, de regenbroek past niet over de stijgijzers en schoenen. Dan maar geen regenbroek, maar Günter is onverbiddelijk, regenbroek moet aan. Ik raak langzaam in paniek, we zullen nooit op tijd van deze gletsjer af zijn, want het is nog een flink stuk lopen.

Iedereen heeft alles aan, maar niet veel later breekt, als door een wonder, de zon weer door en is het onweer verdwenen. De engeltjes in de rugzak van Ingrid hebben zeker geholpen.

Weer een blokkenveld en aan de overkant zien we de Hildesheimerhütte liggen. Vorlaüfig kein stress, zegt Günter, en nog een laatste pauze. Dat betekent dus nog een uitdaging. Aan de stokken over een open bruggetje en we staan voor een loodrechte wand met klettersteigroute. Paul en Sjarel worden verwenst…hoe hebben zij ooit kunnen denken, dat ik dit aan zou kunnen. Thijs helpt me en praat me langs de wand omhoog, achterover hangend en voeten tegen de muur. Af en toe een plat stukje rots om uit te rusten, maar wel altijd met de handen om de kabel.

En dan eindelijk boven. Robbert Paul staat ons al op te wachten met drank. Ik strompel het terras op. Thijs vond de dag minstens zo spannend als ik, want hij verdwijnt snel naar de douche om zichzelf en kleding uit te wassen. De muziek van ‘naat puupke’ wordt op de telefoon van Paul afgeluisterd.

OLYMPUS DIGITAL CAMERADrie zware dagen, iedereen veilig in de hut….en inmiddels kan ik er ook van genieten.

De ‘wijze leeuwen’ (Elly en Cock – Leeuwenborgh) appen dat ik na deze moeilijke uitdagingen mijn nieuwe functie bij strategie en beleid (kwaliteitszorg) zeker aankan. De afgelopen paar dagen heb ik me niet alleen bezig gehouden met hard controls en soft controls maar heb ik alle controls gehad die er zijn.

 

21 juli

Van Sulzenauhütte (2191m) naar Stubaital (parkeerplaats auto) en door naar Reutte

 

8,23 km

308m á 1106m â

Hoogte 2190m

Totale tijd 2.54.39 uur

Snelheid 2,84 km/u

1231 kcal

 

 

Paul

Op maandag na het korte en goede bezoek bij de huisarts, im Schuss naar Sölden. De éénpersoonskamer die ik nog geen 24 uur geleden bij Booking.com heb gereserceerd is in orde. Een snelle hap in restaurant ‘die Werkstatt’ en na wat telefoontjes lig ik om 21 uur in bed.

 

Dinsdag

Prima ontbijt, en na wat gepeins en geapp, verleg ik de route. Een langere dagtour naar de Siegerlandhütte (2710m). Eerst stukje met taxibus, 2 uur pompedom langs een riviertje, 1 uur omhoog. Ik verdwaal een beetje tussen de blokkendoos van stenen en rode strepen. Op tijd voor het onweer binnen. Toch wel een vreemde ervaring om alleen te lopen, maar het biedt ook kansen om met ‘vreemden’ te kletsen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Omdat de rest in een zimmer slaapt heb ik het lager voor mij alleen. Sjarel en de rest hebben er al een pittige dag op zitten en zijn ook voor het onweer binnen.

 

Woensdag

Ik besluit om niet alleen het Grazzle (3100m) over te steken, maar eerst een stukje afdalen en dan langs ‘steilhang’ omhoog. Ook hier niemand voor/na mij. Ik zet het op een sprintje en ben om 1300 uur voor het onweer binnen in de HIldesheimerhütte. Om 1400 uur zie ik Sjarel en groep over het sneeuwveld aankomen. Daarna duurt het nog dik een uur voordat zij goed moe in de hut arriveren.

 

Donderdag

Om 7 uur vandaag ontbijt. Volgens Günter bakt de Huttenwirt het brood elke dag vers. Het is inderdaad goed weg te kauwen. Om 0745 uur gaan we via een kleine klettersteig naar de ….ferner. Daar mag ik dan eindelijk voor 3 kwartier mijn al dagen meegesleepte stijgijzers onder binden. Mij valt wel op dat Günter de ijzers van Resi onderbindt. Wat betekent dat? (Resi: ein guter Führer macht seine Kunden die Steigeisen an).

Over een bedekte ijsmassa met ‘vlies’ zijn we om even voor 9 uur op Schaufeljoch. Dit zorgt voor ijsaanwas in de zomer. Het topje kleine Isidor laat ik nu achter mij liggen. In de eitjes naar het Mittelstation. Blik op de Stubaier gletsjer laat zien dat van sneeuw geen sprake meer is. Slechts blank, grijs, zwart ijs. Op het mittelstation in de grote gondel naar de Dresdnerhütte. Daar vind de keutel van Thijs eindelijk zijn eindbestemming. Na koffie gaan Thijs en Ingrid naar het dal en verder richting Wenen en verder naar Schladming voor hun dansexercitie. Resi, Herman, Sjarel en Paul gaan om 1030 uur op weg naar het Peiljoch (2676m). Het is 25°, Zweten peentjes achter Mrs Guide Resi. Om 1210 uur op het Joch, korte stop. Gezwind lopen we naar de beek. Geen ijszwempartijtje deze keer. Een groep kinderen met korte broek en half ontklede wandelaars gaan zware uren tegemoet. Het laatste half uur worden we verrast met een tropische regenbui. Gelukkig heeft iedereen zijn regenkleding aan. Om 1400 uur in de hut. 1.06.30 – 2.8 km vanaf het Joch.

 

De douche Amish praat Frans en loopt met zijn onderbroek onder de douche. Wij (Resi en ik) zullen thuis een melding doen bij ‘kinderen vermist’.

 

We eten eindelijk pasta. Scoren 1 liter drank (rode wijn) voor de prijs van 0,75ml. Er is de afgelopen dagen weinig animo geweets om voor te dragen uit het geschreven dagboek —- gemis van Inspiration!! Daar komt vandaag verandering in. Bij deze.

Note: Sjarel kan goed oranje naaien. Wat zouden Maxima en Alex daarvan vinden.

 

Vrijdag

Wederom een goede nacht. Sjarel en ik wisselen van slaapplek in het lager van de Sulzenauhütte, zodat we meer plak hebben. Om 0830 retour richting dal. Vreselijk planken pad waar Sjarel zijn stok breekt. De weg van 1 km over het asfalt is toch wel meer. Bij de ‘gratis’ parking staat de Seat ons op te wachten. Café Annie in Neustift bestaat gelukkig nog steeds.

 

22 juli

Van Reutte naar huis

 

Resi

Het was wederom een prachtige bergsportweek of zoals Günter het mooi verwoordde ‘es war anstrengend und anspruchsvoll, aber wir waren ein Team’. Er waren zeker momenten die moeilijk waren, maar herinner vooral ook de vele mooie momenten.

We hebben op alle gebied veel geluk gehad….de groep, de gids, en niet in het minst het weer.

Een week met veel adrenaline shots en telkens de grens van je eigen kunnen opzoeken.

Of ik een dergelijke tocht een volgende keer nog wil (en kan)…de tijd zal het leren.

 

9

 

Geplaatst in Climbing, Geen categorie, Hobby, Trekking | Een reactie plaatsen

Mount Toubkal 4167 Mtr. Atlas gebergte Marocco April 2016

Na mijn debacle in 2015 in Nepal 1 week voorafgaand aan de verschrikkelijke aardbeving in en rondom Kathmandu, Everest en Kumbu Valley, waarin ik uit het niets getroffen werd door hoogteziekte op 5800 mtr  op weg naar Island Peak, en met een helikopter rescue afgevoerd naar Lukla en Kathmandu, weer een nieuwe poging, om te kijken of het alpinisme virus nog kruipt, waar het niet kan gaan.

Met Mountain Network wordt contact gelegd en al snel is er een groep die onder leiding van tochtleider Marieke Dekker en Pieter Grosfeld contact leggen voor een treffen en een oefentocht op de Veluwe vanuit Arnhem.
Voor de cohesie van onze groep een aanrader en leuke bijeenkomst. Voor nieuwe technische, geografische inzichten biedt het minder eyeopeners.

Ik regel mijn vlucht naar Marrakesh zelf en sta op de luchthaven een tijd te wachten op de taxi die ik geregeld heb via mijn Hotel Riad Assia. Tevergeefs blijkt. Na 45 minuten toch maar eens bellen. Oh sir, forgotten. I send someone !… Oke

De ochtend hierop heb ik een ballonvlucht geboekt vanuit Marrakesh, een verlaat verjaardagscadeau van mijn beste (bergsport-)vrienden.(Hierover meer in een volgend blog)  De 2 volgende dagen vliegen de andere tochtgenote los van elkaar in, in Marrakesh. Samen met Marieke rijden we naar de luchthaven om enkele op te pikken en struinen vervolgens in de , inmiddels door mij verkende Medina, kashba.

Dan wordt het tijd voor onze trekking en klim naar  de Toubkal. Het is de hoogste berg van Noord-Afrika, Marokko en de Atlas. Beklim je de Toubkal , dan mag je met recht spreken van een reis naar de top. We beginnen in Marrakesh, waar we in het oude deel tussen de Souks, slangenbezweerders en kleur- en geurrijke eetkraampjes in een duizend-en-een-nacht sprookje wanen. Daarna maken we een trekking door de hoge Atlas, waar het droge en toch groene landschap ons zal verrassen, net als de schitterende uitzichten en de vriendelijke lokale bevolking. we overnachten in berberdorpjes waar we kennis zullen maken met de nodige lokale gewoonten. De laatste dagen stappen we echt de hoogte in waar we vanuit de CAF berghut de top van de Toubkal beklimt.

De zesdaagse trekking door het hooggebergte is te vergelijken met een stevige tocht door de Alpen. We wandelen over goed begaanbare bergpaden van vallei naar vallei met als uiteindelijke doel de beklimming van de Toubkal. De trektocht is pittig door de grote hoogteverschillen die je elke dag moet overwinnen. Een deel van de bagage wordt door ezels vervoerd en een deel dien je zelf te dragen. De beklimming van de Toubkal is technisch gezien niet moeilijk maar stijgijzers zijn wenselijk.

Het wordt een prachtige tocht met veel belevenissen, prachtige kleuren bruin rood beige landschappen. Oude berberdorpen waar we overnachten met overheerlijke maaltijden. De meeste inheemse mensen zijn vriendelijk maar stug volhoudend als het gaat over aanbieden van waren etc. Ondanks hun strenge geloof overkomt het in een van de riad’s dat er ongewenst homofiele voorstellen worden gedaan bij een feestelijke avond samen met het hele team, dragers, koks. Dat is wel een hele rara !!

Na de succesvolle beklimming met niet te veel sneeuw op de helling, dalen we weer af en vertoeven lekker na, na onze busreis terug in Marrakesh.
We genieten volop van een paar dagen rust en herstel in Marrakesh, en sluiten af met een heerlijke hamam.

Nagenietend van dit alles, toch al weer kriebels wat een mogelijke nieuwe bestemming zou kunnen zijn.

Geplaatst in Atlasgebergte, bergsport, Climbing, Hobby, klimmen, Marocco, Mount Toubkal, Trekking | Een reactie plaatsen

Klimmen in Kumbu Nepal 2015: Pokalde 5806, Island Peak 6189, Lobuche West shoulder 6110 Mtr

P1120910

Hoe lang, ben ik inmiddels bezig,  sinds 2013:   Om na wikken en wegen hoe,  me voor te bereidingen voor mijn reis naar Nepal.
Reeds 1  1/2  jaar staat alles in het teken van een mooie Trekking in Nepal.

Vanaf het moment dat ik na mijn reis in 2013 naar Zuid-America’s  hoogste berg Aconcagua 6962 Mtr, de handdoek in de ring had moeten werpen, en Yvonne , maar ook ik, tot de conclusie kwam dat ik misschien eens even moest stoppen met de hoge toppen.
Maar na een aantal maanden, begon het toch weer te jeuken, en mijn interesse in bergen en verre reizen nam weer toe
Toen Yvonne na enkele maanden dan ook uit het niets voorstelde, als ik dan toch bleef zoeken en lezen over bergreizen, als je nou eens een Trekking of zo zou doen, zonder al die hoge toppen.
Vanaf dat ogenblik heb ik mijn licht opgestoken bij een aantal grotere reisorganisaties, die verre reizen in hun bestemming hadden zoals Djoser, en uiteindelijk in zee ging net Snow Leopard Adventures in Den Haag.P1120522Weliswaar staat deze te boek als :Deze fraaie maar pittige Alpiene tocht combineert een drietal toppen die nét even wat meer eisen stellen aan klimervaring en -techniek van de deelnemers. Of zoals op hun reis webpagina:

Schitterende uitzichten op o.a Everest, Lhotse, Makalu, Cho Oyu, Ama Dablam en meer worden gecombineerd met beklimmingen van de Pokalde (5806m, AD), Island Peak (6189m, PD/AD) en de schouder of voortop van Lobuche East (6110m, AD)

P1120520-II

IMG_0330

Schitterende uitzichten op o.a Everest, Lhotse, Makalu, Cho Oyu, Ama Dablam en meer worden gecombineerd met beklimmingen van de Pokalde (5806m, AD), Island Peak (6189m, PD/AD) en de schouder of voortop van Lobuche East (6110m, AD).

Mijn knie”probleem” van 2014 was deels opgelost: De tumor was geopereerd, het vermeende Haemangioom zoals de werkdiagnose luidde, bleek het niet te zijn.
In ieder geval benigne, dus geen kwaadaardige uitslag. Alhoewel de knie op enig moment weer dik werd en bij controle weer bleek te groeien. Het voorstel in Oktober 2014 om te puncteren, heb ik afgewezen, enerzijds om enige infectie of ontsteking die door de punctie een gevolg zou kunnen zijn, en anderzijds het niet bijdraagt in herstel, in de aanloop naar mijn reis.
IMG_0221 -IIIMG_0905-IIDat betekent dat ik moet trainen “met beleid” , om overbelasting te voorkomen, en veel afwissel met trainen op de crosstrainer thuis.
Zo werk ik verder naar mijn vertrek toe in April voor mijn reis van wel bijna 5 weken, door de Nepalese Himalaya, richting Everest gebied en Kumbu vallei
In de aanloop van de weken voorafgaand aan de reis, heb ik nog contact gehad met Snow Leopard Adventures.
Ik heb geen bevestiging gehad van de Jumar stijgklem die ik zal huren.
Daarnaast heb ik 2 maal hetzelfde voorval gehoord. een maal op een lezing van iemand die in NKBV verband een lezing hield, en een in een review, over dezelfde soortgelijke expeditie in Kumbu. Destijds had deze groep waterschade in hun tenten opgelopen, ten gevolge van regen val en bleken hun slaapmatjes, donzen slaapzakken en andere spullen nat. Zij bleken nieuwe zichtbare buitententen te hebben, maar de binnententen bleken oud en het kuipzeil was niet meer waterdicht.
Als gevolg hiervan hadden ze extra rustdagen moeten houden en in Lodges hun spullen moeten drogen.
Ik informeer dus bij SLA ( Snow Leopard Adventures) of dit probleem misschien bij hun bekend is, en of het binnen hun bereik ligt, hier iets aan te doen. Er wordt mij beloofd dat zij dit zullen afhandelen met de trekking organisatie in Kathmandu: Summit Trekking.

In de dagen voorafgaand aan mijn vertrek, groeit de berg spullen en uitrustingsstukken. Sorteren, wegen, kiezen wat wel / niet mee ?
Het wordt nog stoeien met het bagagegewicht want er gaan nogal wat zware spullen mee, alleen al stijgijzers, klimgordel, karabiners, pickel, helm en de geïsoleerde dubbele klimschoenen, donsslaapzak wegen veel. Met 30 Kg ruimbagage en 8 Kg handbagage moet het toch lukken.
De oplossing zal dus moeten liggen in het dragen van zwaardere klimkleding zoals mijn donsjas en en zware klimschoenen op mijn vlucht naar Nepal.

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO

11391258_10204325053714372_8822644260337214201_n Dianne 2

Zo sta ik dus op 3 April, na een redelijke nacht en een relaxte dag ervoor, bij dochter Noortje in Arnhem een beetje nerveus op, om voor de laatste keer nog even mijn spullen te checken, zodat ik de goede spullen in mijn handbagage heb.
Na een lekker ontbijtje, en even voor 9.oou heb ik de grote duffel / expeditietas al in de auto geplaatst, dat is handiger dan ook nog eens de handbagage erbij bij Noortje voor de deur 5 hoog.
We hebben een snelle, voorspoedige reis van Arnhem naar Schiphol en binnen 1 u 15 staan we op de P van Schiphol Airport.
Veel te vroeg natuurlijk, maar daar voel ik me wel prettiger bij, dan té kort van te voren.
We verkennen even vertrekhal 3 van waaruit Turkisch Airlines (TA) incheckt en bagagedrop is. Nu hebben we alle tijd voor de koffie en Noortje en Yvonne kunnen ook nog even shoppen. Ondertussen krioelt het hier op de luchthaven als in een druk mierennest.
Om 11.15 kan ik de bagage droppen. Inchecken hoeft niet meer, dat hebben we bij Noortje IMG_4067thuis al gedaan.P1050558
Dus hebben we weer tijd om de inwendige mens verder te versterken, met het laatste Nederlandse eten voorlopig.  Vanuit ons hooggelegen restaurant hebben we goed zicht op de incheck van oa TA waar zich vele emotionele taferelen afspelen.
Dat geldt later ook voor mijzelf als daar later van Noortje en Yvonne afscheid sta te nemen. Met vochtige oogjes loop ik door de eerste paspoortcheck, en als na het eerste poortje omkijk, zie ik beide dames al niet meer. Oké op naar de baordingroom waar na lang wachten en met vertraging van 50 min. aan boord gegaan mag worden.
Mijn plaatsje is aan het gangpad, en ik deel de andere 2 stoelen, met 2 dames: 1 Vlaamse, mijn directe buurvrouw Kristel uit Antwerpen en Saskia uit Amsterdam. De gemeenschappelijke interesse in het land van bestemming, Nepal, zorgt ervoor dat de vlucht “omvliegt” letterlijk en figuurlijk. We wisselen info en verhalen uit.
In regenweer landen we in Istanbul en in de bus vanuit het vliegtuig naar de terminal ontmoeten we nog meer Nl-ers.
11329891_10204325048874251_228713568386057649_n Dianne 411391258_10204325053714372_8822644260337214201_n Dianne 2

In de ontvangsthal wordt iedereen al iets minder uitgelaten als er een vertraging blijkt van 4 uur en 15 min. Oké dat wordt dus pas vliegen om 1.3ou

We nemen plaats op een paar stoelen en langzaam breidt de groep zich verder uit met gestranden tot 8 mensen.
eerst wordt op de stoelen contact gelegd met en door

P1050570 -I

iedereen. Onderwerpen over levensverhalen worden op een wonderbaarlijke maar ook snelle manier aangesneden. Ook pijnlijke onderwerpen, over ziekte en gestoorde relaties worden niet ontlopen. Het lijkt dat iedereen door deze reis sneller contact zoekt met mede reisgenoten.
Het voorstel om eerst iets te gaan eten en iets te drinken, wordt omarmt door iedereen, Tenslotte moeten er een paar uur zien te overbrugt, en in no time zitten we in de luchthaven op een terrasje gezamenlijk frites , bitterballen, en andere gerecht te delen met een biertje en een wijntje.

11401507_10204325054234385_727245436846648261_n Dianne 3

11393043_10204325053114357_3558738004632719965_n Dianne 6Nadat we de magen gevuld hebben lopen we naar de info balie van TA. Niemand die ons kan, maar vooral ook niet wíl helpen.
Dus lopen we maar terug naar gate 3, waar we stoelen zoeken om verder de tijd te verdoen. We treffen daar een “vreemde Nederlander” die hier al 24 uur wacht na zijn vlucht van gisteren, die net als de onze vertraagde, op het tijdstip dat er geboard moest worden, de gate gewisseld werd, waardoor hij de vlucht mistte naar Kathmandu. Luidruchtig van het genuttigde bier en in aanwezigheid van in Indonesische schone, die zeker niet zijn vrouw is.
Plots kunnen we toch boarden , terwijl er blijkbaar nog gesleuteld moet worden aan 1 van de motoren van de kist waar we mee zullen vliegen. Met dat bericht in het achterhoofd en het gestrande toestel kort daarvoor op de luchthaven van Kathmandu, geeft toch weer even een wat onveilig gevoel.
IMG_4075IMG_4070Op mijn vlucht IST KTM zit ik op mijn gereserveerd plaats 28D als er een nerveuze buurman naast mij plaats neemt.
Hij is voortdurend op zoek naar spulletjes, zijn GSM aan/ uit, aan etc, paspoort zoeken…kwijt?
Ik probeer hem wat te helpen en te kalmeren: je paspoort heb je net nodig gehad bij de douane, dus die moet gewoon in je tas zitten. Als hij zijn pas gevonden is, en hij iets gekalmeerd is, blijkt hij uit Israël onderweg naar Kathmandu en laat mij foto’s zien van zijn baby. Die komt hij nu ophalen nadat hij voor DNA controle terug in Israël is geweest. Ik informeer hoe het gaat met moeder en kind.
Zijn antwoord overvalt me wat: I’m gay and no partner, I’am going to do it alone..This is what I want.
Hij kent Amsterdam, en vraag of Maastricht in de buurt ligt van Köln, want hij heeft het traject A’dam Köln eens met de trein bereist. Daarna vervalt hij in zijn nerveuze gedrag. Tja, daar zou ik ook een beetje nerveus van kunnen worden..
Na het opstijgen, worden we snel voorzien van prima eten, bijna persoonlijk gebracht door de kok.P1050566

Deze loopt namelijk in volle koksuitrusting rond, inclusief koksmuts. Het eten smaakt uitstekend, maar ik wil ook zo snel mogelijk nog wat slaap pakken. Dus oordopjes in en mijn dunne zwarte klimmutsje over de ogen en oren.
De aankomst in Kathmandu is druk, warm. Het is 9.10 uur en het is een drukte van jewelste om met, maar al helemaal zonder visum door de douane en controle te komen.

P1050594
Bij het passeren van de laatste controle loopt de ene helft gewoon door, de andere helft moet zijn bagage door de X-ray laten gaan. Ik kijk net iets te lang naar de beambte, en ja ook mijn bagage moet erdoor heen.
En of  nou wel of niet je bagage en exit label kloppen, er is geen enkele controle of het wel je eigen bagage is. Dat daarnaast het alarm afgaat door de X-ray is van geen enkel belang, want niemand reageert.haha.

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO

Buiten de terminal word ik, net als vele anderen, opgewacht door een leger van taxidrivers, guides, handelaren, trekking verkopers, en wellicht wat sjacheraars. Ik wordt aangehouden door iemand van Summit Trekking. We moeten nog even wachten op 2 andere gasten. Of ik even hier in de schaduw wil zitten in afwachting. Maar of het misschien toch niet te lang voor me is, wordt me al gauw een privé taxi aangeboden richting Summit Hotel.

P1120571
Mijn taxichauffeur rijdt zoal hier ooit, door de Engelsen, links.  Maar op 2 a 3 rijbanen, rijdt men hier 3 to 5 dik, van links naar rechts en terug, het belangrijkste wapen op deze wegen is hun claxon. Wie het hardste claxonneert, mag het eerst !  In 20 minuutjes wordt ik keurig naar mijn hotel gebracht, onderweg “uitgevraagd” waar ik vandaan kom, hoe lang ik blijf, wat ik ga doen, of ik nog taxi nodig heb de komende tijd !? Handel.IMG_4084
Het Summit Hotel is een mooi gelegen hotel, je kijkt over een groot deel van de Kathmandu vallei, met uitzicht op de Swayanbhuti tempel heel in de verte, en nóg verder weg het Himalayagebergte
Het personeel, en de mensen zijn erg vriendelijk en gastvrij.
P1120570
Ik wordt naar mijn kamer begeleid en mijn bagage wordt keurig gedragen, of 30 Kg niets weegt, dat verdient een “tip”
Een nette kamer, met airco, met op korte loopafstand een heerlijk zwembad, restaurant, bar en heerlijke terrassen nodigen me uit voor een biertje. Ik krijg ook spoedig een berichtje van L en L, mijn tochtgenoten dat zij om 13.45 ook geland zijn, en over een uurtje ook arriveren in Summit
Als zij zich bij aankomst verfrist hebben, treffen we elkaar in de tuin bij een heerlijke temperatuur, waar zich veel Britse gasten ophouden.
En nadien lekker eten, Spagettie Agli Olio, met grote gamba’s, veel kruiden, pepers en knoflook. Voor L & L lasagne.
Met de menu’s hier is er wel een probleem voor L, aangezien zij een gember en kurkoma- allergie heeft. Erg lastig in een land waar vooral curry gerechten wordt geserveerd.
Op haar vraag of dat ook in haar lasagne zit zegt de een: Ja, de ander Nee, en weer een derde vraagt het na bij de kok, ja toch, oh nee, toch niet..

P1050604P1120559

P1120596

IMG_4085

Zondag 5 April 2015

Ik heb met L & L afgesproken dat we om 8.30 samen zouden ontbijten. Zelf ben ik al om 7.3ou op na al een aantal malen eerder wakker te zijn geweest. Na uitgerommeld te zijn in mijn bagage, toch maar alvast richting ontbijtzaal,
dan kan ik alvast mijn dagboek wat bijwerken.
Tegen 8.45 toch maar een SMSje richting L & L, die 20 minuten daarna arriveren. Ze waren 3 x door hun snooze wekker heen geslapen, terwijl zij al om 20.30 u in bed lagen. Oké
Een heerlijk ontbijt: gebakken en gevuld ei, croissants, diverse broodjes, bruin en wit brood, diverse beleg, hartig, kaas, vlees en zoet. Verder keuze uit koffie, thee, warme en koude melk diverse appel- en fruitsappen. Yoghurt en vers fruit. Ik laat het me goed smaken. Het hotel heeft een hoge standaard.
We ontmoeten vandaag de Managing Director Migma van Summit Trekking, en we krijgen een uitgebreide update over reis, Sirdar, klimsherpa en tenten etc.
Vanuit Nederland hadden ze dus inderdaad vernomen dat er een probleem was gesignaleerd met de binnententen. Om die reden hadden ze 2 nieuwe (groene) Eureca tenten aangeschaft voor deze trekking. Helaas voor Liselotte, geen North Face tenten zoals naar nú blijkt, dat zij afgelopen week in Nederland hierom gevraagd heeft bij Snow Leopard Adventures.

P1120784
We vernemen dat er tijdens de trekking veel nadruk ligt bij alle ondersteunende deelnemers (dragers keukenploeg etc) op hygiëne, hand gel bij de eettent, water emmer met zeep tijdens de trekking op locatie.
Kok en keukenploeg moeten de hygiënische standaard hoog houden, alhoewel dat soms best tegen blijkt te vallen. Maar ze doen wel hun best.
We krijgen het advies om een extra duffel mee te nemen. We kunnen dan bijvoorbeeld alleen al onze klimspullen gezamenlijk hierin opbergen en vervoeren. Mocht er iets achterblijven, door te veel gewicht of dergelijke, hebben we dat in ieder geval later nodig en zouden we de eerste dagen.kunnen missen.
Met de uitleg van Magma, betekend dat , dat 5 kg handbagage max voor de vlucht naar Lukla, en max 10 Kg in de grote bagage. Met overschrijding van iedere kilo á 120 N Roepie. Commercie ten top natuurlijk, maar daarvoor zijn wij ook: The Rich Dutch Tourists
Daarnaast moet er onderweg fooien betaald worden aan de dragers, keukenploeg, sirdar en klimsherpa. Er bestaat een soort van verdeelsleutel, maar die heb ik thuis wel opgeschreven. Volgens berekening zouden we met 3 personen, ongeveer ieder $ 100 USD p/p kwijt zijn.
Onder ander om deze reden, koop ik voor $ 300,- aan Nepalese Roepies. Aan de receptie van Summit Hotel kun je heel eenvoudig dollars wisselen aan een redelijke koers. Voor dat bedrag krijg ik 29.405 Nepalese Roepies. Zomaar uit het laatje van de receptie, met heel veel biljetten….Stapels bankbiljetten. Gelukkig krijg ik ook veel kleine coupures, maar wel veel volume al dat geld. Nou ja handig om tzt alle dragers, keukenploeg en sherpa’s hun fooi te kunnen geven.
Ook onderweg zou  van alles te koop zijn in de dorpen die we zullen passeren. Dat wil zeggen hoe verder weg, hoe duurder de producten, want ten slotte wordt alles te voet daar naar boven toe getransporteerd, P1050609
Als we deze duffel gaan oppikken bij Summit Trekking zien we tegenover het gebouw in de straat een boorinstallatie. Waar ze hier naar aan het boren zijn, blijkt onduidelijk: water ? olie?  Op het terrein van Summit Trekking is veel activiteit. Tenten staan te drogen, materiaal uitgestald en potten en pannen liggen op kleurige zeilen uitgestald. Pezige Nepalezen werken aan het herstellen van tenten, draagmanden en rugzakken.
’s Middag heerlijk wat hangen op het terras met fish and chips, dat smaakt.
Ik probeer Yvonne nog te skypen, maar dat wil maar niet lukken, jammer.
Zij is waarschijnlijk net terug aan het rijden van Noortje vanuit Arnhem
P1050608

Nadat we duffel hebben moeten we alleen nog een mogelijkheid zien te vinden om deze af te sluiten. Samen met L vinden we 3 straten verder een fietsenmaker, waar we een redelijk slot vinden voor 700 N Roepie.
’s Avonds weer lekker eten in het restaurant, waarna L & L vroeg gaan slapen, moe van hun reis.
Zelf vind ik het nog wat te vroeg, bang dat ik dan weer (te) vroeg wakker zal zijn, dus haal mijn camera en maak nog wat foto’s in de tuin van het hotel. Ik loop via de poort van het hotel, en de bewakers daar, richting de aangelegen straatjes en steegjes. Maar een paar straten verder wordt het toch wat spoocky, zonder straatverlichting, met veel blaffende honden en donkere steegjes. Dus keer ik terug naar het hotel, waar ik met een Namasté van de bewaking naar mijn kamer ga. Ik maak mijn laatste spullen klaar en ik kan een rugzakje achterlaten in het hotel als we over 4 weken terugkomen van de trekking.
De wake-up call zal zijn om 4.oo u Een half uurtje later kunnen we terecht voor een ontbijt en om 5.oo u vertrek met taxi richting luchthaven van Kathmandu, waar we, als het goed is om 6.15u zullen vliegen…Dat wil zeggen bij voldoende goed weer. Want er wordt alleen op zicht gevlogen naar de landingsstrip in Lukla. We zullen zien.

Maandag 6 April 2015

Om 3.47 voor de eerste keer en een herhaling om 4.oou Wake-up call
Gelukkig een einde aan een belabberde nacht. Nerveus ? geen idee, in ieder geval slecht geslapen, en flink getranspireerd. Een heerlijke? douche. Niet echt , want het water is nog niet opgewarmd.
Een lekker ontbijt bij kaarslicht, want er is (even?) geen stroom. Lekkere toast, met kaas , yoghurt en fruit.
Om 5 uur worden we opgehaald om met al onze bagage in een hagelnieuwe taxibus te stappen.
Samen met 3 andere gasten / klimmers stappen we in een sliksplinter nieuw busje, dat nog deels is ingepakt in de plastic. Het gaat in een vaartje richting Tribhuvan International Airport. We passeren n de donkere straten al veel (onverlichte) fietsers en mensen te voet, richting hun werk? De eerste uitlaatwolken drijven al door de straten. Om 5.30 zijn we bij de luchthaven, waar het al een drukte is van jewelste met allemaal klimmers, trekkers, toeristen al dan niet met hun begeleidende gidsen en begeleidersP1120603
P1120602

In file lopen we door de in aanbouw zijnde bouwput. Het is uitkijken om niet in putten te vallen, en een hoofdlampje was niet onhandig geweest. Uit het donker komen mensen die de bagage ongevraagd overnemen.

P1120604

 

 

 

P1120605

 

 

Het is maar blindelings vertrouwen of dat allemaal goed gaat. We proberen onze spullen goed in de gaten te houden
Het is bijna niet te volgen wie of wat bij ons hoort. Met de 3 andere Nederlanders delen we schijnbaar onze bagage, die wordt gewogen nadat we op onduidelijke wijze door de douane zijn geraakt.
Het is een chaos van jewelste, maar onze gids loodst ons er snel doorheen zonder problemen.
Het ruime overgewicht van > 10 Kg per persoon, geeft geen enkel probleem, en bijbetalen hoeft schijnbaar ook niet.
We hebben alleen geen idee waar onze bagage is gebleven in de drukte. Met een combinatie van paniek, blind vertrouwen en ongeloof hierover, moeten we plots rennen om te boarden voor het toestel van TARA AIR PVT Ltd een Twin Otter toestel voor 12 personen

P1120607

P1120606
Eenmaal aan boord, is de voorste plaats nog vrij , dus neem ik die “maar” dat wil zeggen , ik zit EERSTE klas: vóór in in het midden, met mijn benen in de cockpit met uitkijk op de 2 piloten en uitzicht door de voorruit. Bovendien is de stoel rechts naast me ook nog leeg, dus ik heb alle ruimte.
IMG_4088
Het duurt even voor we naar de startbaan mogen taxiën. We mogen genieten van een mooie zonsopgang over de landings- en startbaan.
Als we eenmaal mogen opstijgen, loeien de motoren met veel vermogen en geronk. Deze propellertoestellen produceren een hoop lawaai en trillingen.
Ik geniet van het opstijgen en de hele vlucht. Er is enige bewolking en zo af en toe vliegen we zo door de flarden heen.
Omdat ik praktisch ÍN de cockpit zit, kan ik de hele vlucht meekijken en ik fotografeer en film er dan ook op los.


Voor ons, en soms onder ons vliegen nog Twin Otters, allemaal richting Lukla? en zo gaat het in colonne richting en over de LAMDJURA pas met enige turbulentie.

IMG_4098
De landing wordt ingezet, geweldig,, wat een mooie vlucht.
We zien de airstrip uit de bewolking opduiken die tegen een berg lijkt aangeplakt, bergopwaarts en erg kort.IMG_4089
Als de 2 piloten het toestel heel gecontroleerd op de korte landing – strip heeft gezet, krijgt hij dan ook een applaus.
Veel passagiers zijn erg opgelucht want Lukla heeft nogal een naam: Een van de gevaarlijkste vlieg”veldjes” ter wereld.

P1120638

 

 

P1120634Als we uitstappen moet alles snel, time is money en er moeten vele vliegtuigjes gebruik maken van het goede weer en “zicht” om hier passagiers te brengen en te halen.

Door de kerosinedampen worden we gemaand om snel van airway af te zijn, en P1120639dragers zijn snel bezig de bagage te lossen, en weer van nieuwe bagage te voorzien voor de terugvluchten.
P1120640P1120642We raken snel door de douane en lugage handling , maar hier blijkt wél dat niet al onze bagage is gearriveerd. Onze gezamenlijke duffel, met klimspullen is inderdaad niet gearriveerd, gelukkig wel onze persoonlijke duffels. Voor onze 3 Nederlandse mede passagiers ziet het er anders uit. Van een van hen ontbreekt namelijk zijn persoonlijke duffel. Dan ben je wel even in de aap gelogeerd.
We lopen naar een lodge die hoger in het dorpje Lukla is gelegen, waar we wachten of de gezamenlijke duffel soms met een volgende vlucht meekomt.
Ook onze klim sherpa en dragers arriveren hier en zij draaien al rond de duffels en spullen om ze op hun gewicht te taxeren.
We drinken Nepalese thee met suiker, eerst in, maar later buiten de lodge in het zonnetje, terwijl we wachten of onze duffel nog arriveert.
In ieder geval zijn we blij dat onze persoonlijke duffel met spullen er wel zijn.
De duffel van Choté, onze hoofd sirdar blijkt ook vermist. En van de overige 3 Nederlanders ontbreekt ook een persoonlijke duffel. De chaos op Kathmandu Airport eist dus toch zijn tol.

P1120620P1120622Als na 6 volgende vluchten de 2 ontbrekende duffels er nog niet zijn, besluit Choté onze sirdar dat we gewoon vertrekken, de duffels komen wel vroeg of laat, en de duffel met klimspullen hebben we toch niet direct nodig, en hij is ervan overtuigd dat deze gewoon wordt na bezorgd. Geen enkele twijfel!  We zullen zien én hopen.
In de tussentijd ben ik nog even naar de landings- strip gelopen en heb nog wat foto’s en filmpjes geschoten, wat een spektakel daar.
https://www.youtube.com/watchv=cqhi_G0CJPU&feature=youtu.be

Een goed georganiseerd chaos.
We vertrekken vanaf deze belangrijke  en strategisch gelegen en enige landings-strip richting het Hymalaya gebergte, als we Lukla bijna uitlopen moeten we bij de Nepali Police nog een soort permit ophalen, dat verzorgt Rames, onze klim sherpa.

P1120646
De eerste uren die we lopen, vliegen om, er is zoveel te zien: gebedsmolens en gebedsvlaggen die we linksom passeren, in rots uitgekapte reliëf met verzen en spreuken, door monniken, letterlijk in monnikenwerk, letter voor letter en teken voor teken uitgekapt en wit ingekleurd.

 

P1120643 P1120668 P1120667P1120627                                                                                  We lopen over de eerste hangbruggen die mee deinen tijdens het lopen.De vele ezel- en yaktreinen met hun lasten passeren ons de ene keer, terwijl we de andere keer deze weer voorbij steken. Het is gewoon “stuivertje wisselen”

P1120662 P1120663 P1120678 P1120681 P1120737 P1120738
We lunchen bij een van de vele logdes die langs de routes zijn gelegen. We krijgen Tado Kishigoan, koude sardientjes sandwich, tonijn, groentenfrites en appel na. Voor het eten wordt de emmer met gekookt water en de hand desinfectans klaargezet.
Na de lunch weer op pad over “Nepali Flat” op en af en we zien de eerste en vele bloemen van de alom aanwezige orchideeën, waarvan de bloei nog net niet gedaan is.
Tegen 14.45 komen we aan bij een lodge met grasveldje zonder tenten. Hier zullen we overnachten. We hebben te snel gelopen blijkt want onze bagage is er nog niet.
Na een 1/2 uurtje gevraagd of we iets te drinken kunnen hebben, maar het water is nog niet klaar met koken, dus dan maar aan het restje Cola dat ik nog in de rugzak had. HEERLIJK. Nadien genieten we op “terras” voor de lodge van het uitzicht, de voorbij komende yaks, dragers, klimmers, inwoners en heerlijke thee. Voor ons op het grasveld enige meters lager vóór de lodge worden ondertussen de tenten opgezet.
P1120679
Eerst een blauwe, en daarna een gele North Face. De uniformiteit qua kleurstelling waar sprake van zou zijn van 2 nieuwe (groen) Eureca tenten lijkt toch niet te kloppen.
In ieder geval hebben L en L hun fel begeerde gele North Face tent waar zij om hadden gevraagd.
Dan wordt er alsnog een 2e gele North Face tent opgezet, hagelnieuw. Dat wordt dát dus míjn (nieuw) gevraagde tent.
Nou complimenten voor de organisatie’s Snow Leopard Advenures en Summit Trekking.
Ik zie dat er een kleine jaloerse blik naar mij is van Li…., maar afspraak is afspraak: Zij een gele North Face, ik een nieuwe (binnen-) tent ( toevallig North Face.)
Als de tenten staan, de bagage erin is gezet, kunnen we onze tentjes gerieflijk maken, matje en donsslaapzak klaar leggen voor straks, als het donker is na het eten.
Een snelle opfrisbeurt en we kunnen al aan tafel.
Hier ontmoeten we een stel Amerikaanse jongeren.Zij hadden in Kathmandu in Thamel een gids met drager geboekt voor Everest Basecamp Trekking. Nu staan ze bij de lodge waar ze zouden overnachten. Echter hun gids weg ( met hun geld) en de drager weg met hun bagage. Alleen nog hun kleine dag rugzakje hebben zij bij zich.
De eigenaren van de lodge doen hun best om hun probleem op te lossen. Uiteindelijk neemt de zoon van de lodge bezitters hun trek over.

Dinsdag 9 April 2015 Dag 2 Lukla – Phakding 9.43 Km 10.oou – 14.45u dalen 2882 Mtr. => 2652 Mtr.    3,5 Km/uur

We worden ’s morgen gewekt met een vriendelijk:  Good Morning Sir,….. Tea?

Als ik dan vervolgens mij tentrits open maak, staan er twee lachende koksjongens met dienblad met theebekers, suiker, en lepeltjes klaar, terwijl de andere een enorme waterketel met thee bij zich heeft.
Breed lachend wordt zo mijn kopje thee aangereikt. Jongens, dat is nog eens wakker worden.

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO

Na 15 minuten volgt dan een bakje (was-) water. En zelfs dat is warm.
Ik ben dan al een uurtje wakker en heb mijn meeste spulletjes alweer ingepakt, zodat dat straks geen oponthoud heeft.
Als ons ontbijt in de lodge geserveerd wordt, porridge-pap, zien we dat buiten onze tenten al weer worden afgebroken.
Iedereen berijdt het vertrek voor. Ook de keukenploeg heeft het grootste gedeelte van pannen en potten schoon en liggen op een gekleurd zeil te drogen, naast de open rieten manden waar het straks in wordt gedragen op de ruggen van deze kleine maar pezige mannen. ook onze duffels worden bij elkaar klaar gezet.

P1120694P1120824
Gisteren werden ze gewikt en gewogen, en werden er combinaties gemaakt die waarschijnlijk gelden voor de hele verdere reis. Dat wil zeggen 2 duffels a elk 20 kilo worden bij elkaar gebonden door de dragers. Daar gaat nog een matrasje op én zijn persoonlijke spullen. Daarna gaat dat met het touw zorgvuldig uitgemeten middels een hoofdband en weg zijn ze. De trajecten die zij snel lopen zijn kort, waarna een pauzeplaats wordt uitgekozen zodat ze hun hele bagagepakket ergens op een muurtje of dergelijke geplaatst kan worden zodat ze niet iedere keer hun vracht van laag moeten optillen. Eenmaal weer iets uitgerust nemen ze hun last weer op en off they go.     Maar ook dragers die niet tot onze trekking behoren, lopen zo met hun vrachten te sjouwen. Respect voor hun krachten !

IMG_4169 P1120649 P1120890 P1120651 P1120652
Vandaag lopen we weer een heel mooi traject naar Namche Bazaar. De vele gebedsmolens, stoepa’s gebedsvlaggen, allen vooral linksom gepasseerd zien er prachtig bij zeker nu in het prachtige zonnetje.
Het “Nepali Flat” gaat op en af, door de dalen, en de vele hangbruggen worden overgestoken.
Deze hangbruggen zien er meer en meer degelijk uit en lijken de laatste jaren flink vernieuwd. Op sommige plaatsen worden nieuwe bruggen gebouwd.

We passeren de ingang van het Sagarmartha National Parc Entrance waar de permits moeten worden getoond door Rames, onze klimsirdar. Op het afgelopen stuk is het erg druk. De vele toeristen die hier lopen moeten dit zelf regelen, maar onze trekking organisatie loodst ons hier vlot doorheen. We dalen nu weer verder af en lopen over hangbruggen die meedeinen op het looptempo. Als je met 2 of 3 mensen kort bij elkaar loopt, is het zaak om hetzelfde looptempo te houden. Het ritme of antiritme van het lopen en het deinen van de brug zorgen anders voor een soort zeeziekte gevoel. De bruggen zijn breed genoeg om tegenliggers goed te kunnen laten passeren. Maar als er yak- of ezel treinen aankomen kun je beter even wachten voor de oversteek of zelfs omdraaien.
P1120713

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO

P1120707 P1120714Uiteindelijk arriveren we de LARJA BRIDGE, je ziet hem van ver al liggen. Eigenlijk 2 grote hangbruggen boven elkaar. De oude, en de erboven gelegen nieuwe brug, helemaal vol gehangen met tal van kleurige gebedsvlaggen en gebeds- shawls. Je kunt nu ook goed zien, dat nadat deze brug gepasseerd wordt, dat er een lange en steile klim wacht richting Namche Bazar. De meeste orchidee bloemen hebben we gehad, en met het verdere stijgen en toenemende bewolking worden de kleurtjes wat minder.
P1120730
Op een natuurlijke open plek is een soort van pauze plek waar vele mensen even een pauze nemen. Het begint wat te miezeren, en het is kiezen: of jas aan en té warm lopen, of betere ventilatie door geen jas te dragen. Ik kies ervoor mijn jas boven op mijn rugzak te dragen en de regenhoes erover heen.
Ongeveer halverwege de klim kiest onze sirdar voor een rustigere maar hoger gelegen alternatieve route. Hier lopen geen Yaks of ezels, en gaat het in een mooi tempo verder omhoog.
We moeten zo langzamerhand Namche wel bereiken. Pfff, iedereen begint de hoogtemeters nu wel te voelen.
Dan zien we toch nog plots het plaatsje Namch Bazar liggen, maar daarvoor moeten toch nog heel wat hoogtemeters gemaakt. Namche ligt als in een kom gebouwd tegen de steile helling, waarlangs terrasgewijs de lodges en huizen zijn gebouwd met in het midden letterlijk en figuurlijk het centrum ligt.
Langs de rechter zijkant lopen we verder door Namche naar het bovenste gedeelte, trap na trap. We hebben de pech dat onze lodge helemaal boven aan het dorp is gelegen, Daar staat tegenover dat we het geluk hebben op het beste plekje en mooiste uitzicht dat er is over Namche. Recht tegenover Namche ligt het machtige bergmassief CHAMANUPARU DONDA met top NUPLI 5885 meter hoog.

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO

We lopen langs een soort steengroeve waar de stenen worden gewonnen voor de huizenbouw met hun typische blauwe daken en kleurig geverfde kozijnen.
Achter ommuurde veldjes worden waarschijnlijk in het seizoen gewassen verbouwd, maar nu liggen er overal hoopjes Yak keutels klaar als bemesting.
Achter een van de wat hogere muren horen we gelach, en als we de poort ervan passeren,zien we de school met een stoffig schoolplein waar gevoetbald wordt, door veel kinderen maar ook volwassenen spelen mee. Het stof dwarrelt fors omhoog. Waar wij vroeger thuis moesten opletten dat we niet te smerig werden, lijkt dat hier geen enkel probleem. De kleren van iedereen hier (over het algemeen) zien er smoezelig en vuil uit. Niet dat ze niet gewassen worden, maar de omgeving is hier veel natuurlijker, ook viezer en er wordt gewassen in grote metalen schalen in plaats van moderne wasmachines met wasmiddel. Hierdoor onstaat er ook een soort van glimmende vervuiling op de meest gedragen stukken van de kleding.
Boven aangekomen bij de lodge wacht ons de thee, mat prachtig uitzicht over de hele stad Namche Bazar.

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO

Woensdag 8 April 2015         Phakding – Namche Bazar 3530 Mtr totaal aantal hoogtemeters: 1132

Als ik ontwaak, merk ik dat het gevroren moet hebben. Aan de binnen- en buitenkant heeft zich wat rijp vastgezet, dat bij de aanraking van het tentdoek naar beneden dwarrelt. Dus met beleid aankleden en inpakken, anders voelt het koud en nattig aan.
Gisteravond heb ik nog geprobeerd te bellen met Yvonne, maar het nummer wordt als niet goed beschouwd, dus dan maar wat SMS. Helaas is het tijdsverschil met Nepal en NL soms problematisch.
Als ik tegen 21.oou moe naar bed wil of ga, is Yvonne nog niet terug van haar werk in Nl. En ben ik ’s morgens op dan is het in Maastricht pas 4.oou. Tegen de tijd dat het voor Nederlandse begrippen een redelijke tijd is, zijn wij weer op pad.
Aangezien we vandaag hier een “rustdag” hebben, wil ik hier vandaag onder in het centrum van Namche WIFI zoeken.P1120784
Ik heb behoorlijk wat last van mijn buik en het toiletbezoek wordt veelvuldiger. Misschien door de reis, het water, eten, ik weet het niet.De hygiëne van de keukenploeg is hoog. Het water wordt langdurig gekookt en er is handdesinfectie tijdens, voor en na het eten. Yvonne heeft mij op het hart gedrukt om niet te lang te wachten en ik ban toch maar alvast aan de Immodium ®, en dat helpt gelukkig binnen 24 uur aanmerkelijk voor rust in de buik.
Het is vervelend te merken dat mijn donsslaapzak op de een of andere manier vochtig wordt. Via de stiknaden wordt het aan beide kant van de naad vochtig. Ik heb gisterennacht fors getranspireerd, en ik wijt het daar aan. Gisteren heb ik de slaapzak niet meer kunnen laten luchten. Maar vandaag is er weer hetzelfde probleem, zowel in als aan de buitenzijde is de donzen slaapzak vochtig. Het gevolg is dat op de stiknaden, het dons platter wordt en de donsslaapzak aan volume verliest én kouder wordt. Nú is dat nog niet zo’n probleem, maar straks hoger op de berg en bij toenemende kou wel. Hier moet ik wel iets aan zien te doen.


Vooralsnog heb ik Sirdar Choté gevraagd of ik gebruik mag maken van de waslijn van de lodge. het is zonnig en misschien kan ik mijn donsslaapzak  droog krijgen en het vocht er (voorlopig) zo uit zien te krijgen. Voor de uitbaters van de lodge geen probleem.Vanmorgen vanuit mijn tentje overigens een meer dan formidabel uitzicht over Namche. We staan hier eerste klas.

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO

Ondertussen laad ik via mijn zonnecellen, en accu’s op en maak een back-up van mijn foto’s van de Gopro en Limux camera naar de Mini I-pad.IMG_0255
Het is nog veel te vroeg om Yvonne te bellen.
Gisteravond trof ik Femke in de eetruimte van de lodge, een jonge fysiotherapeute , zij heeft 3 jaar lang alle PB’s ( Persoonlijk budget) gespaard, zijnde 40 ! per jaar en is nu haar verdriet aan het verwerken van haar (zelf) beëindigde relatie die nu 4 maanden onderweg is, naar oa Australië, en nu Nepal.
Zij heeft een poging de Annapurna trek te doen moeten staken vanwege ziekte, toen een week Pokara en nu met privé gids in 1 dag van Lukla naar Namche, maar wel mét Diamox, onderweg naar Everest Base Camp. We hebben gisteren gezellig zitten kletsen. zij vroeg naar mijn belevenissen en naar de relatie met mijn 2 reisgenoten, of zij erg hoogbegaafd zijn ? Ze heeft “met me te doen”
Nu vanmorgen tref ik haar weer. 8.oou is ontbijt, en de warme gebakken ommeletjes en chapattie’s dreigen koud te worden.  Ik zie vanuit het venster 1 hoog in de lodge nog geen teken van leven in de tent van L & L, dus begin ik met eten voor alles koud wordt. We hebben verder na de omelet, veel thee maar voor mij geen porridge vandaag. In plaats hiervan dan maar weer eens een toiletbezoek. Femke vertrekt met haar privé gids, die overigens geen echt gezellige indruk maakt, wat door Femke bevestigd wordt.
Dus babbelen we verder, zij vraagt naar mijn familie, werk , kinderen, en zij blijkt 2 respectievelijk 4 jaar jonger als mijn eigen dochters.
Terwijl wij een rustdag hebben vandaag, gaat zij door richting Tengboche, dat is erg snel.
Als L & L arriveren voor het ontbijt, ben ik klaar met eten.
Om de dag een beetje nuttig te besteden, vraag ik aan Choté of ik een kom water kan krijgen, en zo kan ik heerlijk in het zonnetje voor mijn tent met formidabel uitzicht op Namche mijn wasje doen.P1120734 P1120739
Ondanks het vroege uur verzend ik 2 SMS-jes. eentje naar Yvonne, en een naar Heidi, die schijnbaar in Nl vroeg wakker is, want ik krijg een snelle spontane reactie: voorlopig goed nieuws voor haar. Zo mijn wasje ophangen en dan aan de thee, want ik heb vanmorgen mijn SIGG fles laten bijvullen.
Choté vraagt wat we deze dag willen doen?   Afdalen naar Namche en de toerist uithangen, of nog verder omhoog richting militair vliegveldje boven langs het Hospital en eventueel uitzicht op de Everest. ..Maar.. Li vindt dat het toch beter is een rustdag te gebruiken om te rusten. Maar aangezien de lunch normaal gepland was voor 13.oou blijft daarna niet veel tijd meer over om naar Namche af te dalen. Ik stel voor om de lunch te vervroegen naar 12.oou. Op die manier kan, en ga ik in ieder geval nog naar Namche, los of L & L mee willen of gaan. .. Dat is een compromis.
https://www.youtube.com/watchv=D_g4SQddj_E&feature=youtu.be

 

Na de lunch blijft het toch nog onduidelijk of L & L mee afdalen naar namche. Ik bespeur duidelijke twijfel bij Lo. Hij lijkt wel zeker te willen maar Li lijkt vast beraden.
Onze klim sherpa gaat sowieso naar beneden naar NB voor de benodigde klimpermits voor Island Peak, en naar ook blijkt om mijn buitentent te laten repareren.
Wat is vanmorgen namelijk gebeurd: Een van de scheerlijnen is aan de aanhechting van de tent afgescheurd. Het resultaat van 2 Engelsen die zo nodig op het smalste gedeelte tussen mijn tentje en het einde van het terras waar we op staan met een kleine afgrond van een meter of 3, ( maar wel met het allermooiste uitzicht op NB) een enorme fotocamera in stelling hebben gebracht op een fors statief. Ik raak met ze aan de praat. Zij maken time-lapse opname van o.a. Namche Bazar, Everest Base Camp, Ama Dabla en Macula. Als zij zo bezig zijn loopt een van achterwaarts over de scheerlijn, terwijl deze van de tent afgescheurd.
Ze zijn niet te beroerd om Choté die als de pinken erbij was om de schade aan deze nieuwe tent, vergoedt te zien krijgen. Zij regelen duck-tape voor Choté voor een noodreparatie. en geven het adres op van hun agentschap in Kathmandu voor verdere financiële afhandeling. Na 15 minuten is alles in den minne geschikt en zijn de time-lapse foto’s geschoten. Hun hele hebben en houden gaat in grote tassen en koffers en de drager staat te popelen om met de hele zwik te kunnen vertrekken.
Nu de middag lunch voorbij is, informeer ik Choté dat ik zeker naar NB ga, maar Lo & Li er nog steeds niet uit zijn. Ik kom Lo tegen, als ik terug kom van het toilet, en zeg dat ik zo vertrek en dat hij 10 minuten de tijd heeft, om samen met Li af te stemmen: wel of niet.
Na 10 minuten geen Lo en Li, dus ik zeg tegen Rames: let’s go.IMG_0252
IMG_0255 We worden begeleid door de hele keukenploeg en dragers. een uitgelaten gezelschap met een gezellig uitstapje voor de hele ploeg. Ze lachen ( me uit / aan ?)
Als we in Namche Bazar arriveren, ben ik al een gewend aan de vele winkeltjes, kraampjes, nisjes, lodges, restaurantjes en alle uitgestalde waren en producten. Ondertussen kijk ik ook alvast uit naar een Wifi restaurant of café en ja hoor. Ik vraag naar de prijs… Nou als ik iets bij hen drink, is de Wifi gratis. Ik loop met Rames verder Namche in en we komen bij een gevel met toegangsdeur waarboven het Gouvernement for Climbing Permits is gevestigd. We lopen naar 1 hoog achter, en daar zou ik een formulier moeten tekenen. Maar waarom ik alleen ? Rames spreekt te slecht om er uit te komen. Hij antwoord altijd met een herhaling van jouw laatste antwoord, gevolgd door Yes. Als ik daarna ook nog moet tekenen voor zijnde de expeditieleider, zeg ik tegen Rames dat ik dat niet ben, dus waarom ik daarvoor en alleen moet tekenen. Ik ben dat niet van plan. Aangezien deze permit bekend was, had er gewoon de afspraak moeten zijn dat we alle drie: Lo en Li en ik naar Namche moesten om samen deze permit te halen en met 3en te tekenen.
Ik verlaat het pand 1 hoog en zwerf wat door de straatjes en steegjes van NB, maak wat mooie foto’s als ik plots Lo tegenkom, lijkt helemaal opgewekt en in zijn nopjes. Wat blijkt: Rames heeft Choté opgebeld en het probleem voorgelegd. Deze heeft vervolgens Lo naar onder gestuurd, met de boodschap dat hij móést mede- ondertekenen en zo heeft Lo een vrijbrief gekregen om toch naar NB te gaan,en dat is Lo goed uitgekomen.
Samen lopen we terug naar the office op zoek naar Rames en vullen in ieder geval samen de permit in.P1120773
Daarna struinen we samen door NB en dalen nog verder af naar de laagst gelegen stoepa. dat betekend wel dat we straks weer alles moeten stijgen.
Zo komen we met ons gedwaal, in wat “mindere”buurten, maar al gauw zitten we dan toch weer in de winkelstraatjes. Namche is eigenlijk zo klein..P1120765 P1120761 P1120766
Op onze terugweg naar boven stop ik bij het internetcafé waar ik nog wil internetten om wat berichten te posten voor Yvonne.
Lo wil terug, verder naar Li. Hij voert nog wat ontlastende verklaringen aan, voor de tijd en de rust die Li nodig heeft. Nou oké.
Ik stap het restaurantje binnen en met een colaatje en plaats wat foto’s voor de achterblijvers aan het thuisfront.
Na een half uurtje begin ik toch maar aan mijn wandeling terug naar boven. Toch iets te snel want mijn hartslag stokt even in mijn keel, dus tempo terug schroeven en rustiger aan.
Bij aankomst bij het grasveld waar onze tenten op staan, zie ik dat ook mijn binnentent nog niet terug is van de reparatie, en dat terwijl iemand, met een laptop op het terras bij het internetcafé, zei dat hij kon zien dat het over 2 uur zou gaan regenen. Dat zou rond 17.oou moeten zijn en dat is over 60 minuten.
Ik werk mijn dagboekje wat bij, en inmiddels hoor en zie ik dat Rames terug is MÉT de buitentent. Deze wordt een beetje knullig over de binnentent gedropt. Daar moeten we straks nog eens even zelf naar kijken.
Als ik bij mijn tentje lekker in het nog steeds aanwezige zonnetje zit, komen 2 dragers foto’s maken, of dat mag.  Offcourse. Ik stel voor dat ook van hen een foto neem en zij willen er weer een samen met mij.P1120753 P1120785

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO Ik stel voor dat ook van hen een foto neem en zij willen er weer een samen met mij.

10 meter verderop zitten Lo en Li ook in het zonnetje. Ik probeer op afstand een praatje, maar er komt weinig reactie. Ik geloof dat Li een beetje “bokt”
Om 17.oou tea time in de lodge met TUK koekjes. Het handboekje : hoogte en gezondheid wordt grondig bestudeerd door Li. Een van de belangrijkste conclusies is: Goed drinken…. poeh, dat wisten we nog niet.
Na 1/2 uurtje vertrekt iedereen weer naar zijn tent. Tja, ik voel me op deze reis soms best eenzaam. Gelukkig maakt de omgeving en de ervaringen die verder op doe veel goed !
Onder het avondeten moet ik mij even afsluiten voor L & L. Voortdurend praten zij met hun 2en op fluistertoon, ik hoor evenmin waarover het gaat, niet dat dat zou moeten,maar het stoort me enorm, en het gevoel: ALLEEN met z’n drieën neemt zienderogen toe, na alle andere ervaringen van die dag.
In afwachting van het avondeten, en na het opdienen vraagt Li plotseling uit het niets, waarom ik zo in gedachte ben verzonken. Ik antwoord dat ik dat niet ben, maar dat ik vind dat zij weinig met anderen delen, behalve met zichzelf en dat me dat enorm stoort als je samen zo’n reis als deze boekt en met elkaar op trekt, en zelfs aangewezen bent. Tenslotte ben je op deze reis in hoge mate afhankelijk van elkaar
Li ontkent dat dat zo is. Ik, op mijn beurt zeg, dat ik het hierbij laat en het verder naast me neer zal leggen, Lo beweegt zich wat ongemakkelijk in deze fase…
Gelukkig draait iedereen nadien weer wat bij, en ook ik stap er over heen, en samen proberen we een zo normaal mogelijk gesprek te voeren.

Na het avondeten, het is inmiddels 19.45u toch naar bed. Buiten is het al ruim een uur aarde donker, en er is staan een paradijselijke sterrenhemel. Terwijl in Nl het nu nog licht is. Dat wordt dus een een hele koude nacht, de SIGG fles gevuld met warm water, gaat mee in de donsslaapzak voor extra warmte.
ik voel een opwelling en enorme behoefte om iemands bekends te spreken of te zzhoren. Vreemd genoeg lukt het niet om ook maar iemand te bellen. Geen enkel nummer wordt herkend, terwijl ik wel met deze nummers kan SMS-en. Ik stuur 2 Sms’je naar Moniek en Noortje, want die hoeven vanmiddag niet te werken, Yvonne is nog lang niet thuis, en teen de tijd dat ze wel thuis is, lig ik al lang in bed. Niet lang na mij Sms’je, belt Noortje mij terug. Oh wat heerlijk om een bekende stem te horen, en nog fijner van mijn  eigen dochter. Dat doet mij echt goed.
Niet  heel onbelangrijk, de duffel met onze gezamenlijke spullen is gearriveerd, samen met de duffel van Choté. De heeft dus ook weer zijn eigen slaapzak etc.

Donderdag 9 April 2015    Namche Bazar 3440 Mtr Deboche 3820 Mtr

Zoals gewoonlijk ben ik vroeg wakker 5.2ou. Thuis ben ik géén ochtendmens,  ik kom mijn bed’s avonds niet in, en ’s morgens mijn  bed niet uit, maar hier  in de bergen ben ik er  altijd vroeg uit. Vreemd…

Om half zes opstaan heeft geen enkele zin, dus dan maar wat rommelen in mijn bagage en deze nog wat ordenen. Ik laat mijn slaapmatje leeg  en prop mijn donsslaapzak in de compressiezak. Mijn donsslaapzak is vannacht weer vochtig geworden, komt dat omdat ik overmatig transpireer ? en dat vocht geabsorbeerd wordt in het dons, waardoor ook het volume verloren gaat en daarmee ook de warmte. Dat gaat wel een probleem worden.

Om 6.30 uur  thee. Foto’s maken met de mannen van de thee, ze vinden het prachtig. Daarna de uitdaging om mezelf helemaal te wassen, inclusief mijn haren in een kommetje water van 3/4 liter water, zonder al te veel te knoeien in de tent. Vraag niet hoe, maar het s gelukt. Dat schept perspectief, moet ik thuis in de douche ook eens proberen.
Om 7.oou loop ik richting  het ontbijt. Hét tijdstip om aanwezig te zijn,  tenzij je houdt van koude omelet of koude chapati’s.
Ik zit daar, 1 verdieping hoger,als het veldje waarop de tenten staan, en terwijl ik mijn ontbijtje nuttig  bekijk ik de activiteiten van L & L, Daar gaan een minuut of 20 – 30 over heen. Ondertussen laat ik het me goed smaken. Dan zie ik L & L komen. Ook zie ik Choté gebaren op mij. Ik open het raam om te horen wat hij bedoelt. Of ik de klimspullen uit de gezamenlijke duffel wil komen halen.  Nou nee, gisteren hebben we met L & L afgesproken dat we de gezamenlijke klimspullen in ieder geval vandaag nog in de gezamenlijke duffel zouden laten. Bovendien heb ik mijn bagage transportklaar ingepakt,en zou ik nu opnieuw moeten beginnen met herpakken. Als ze dat nou eens eerder hadden gezegd vanmorgen, was dat ook geen probleem geweest. Nou snap ik ook waarom L & L zo lang bezig zijn geweest. Voor hun dus koude omelet en porridge.

P1120784

 

 

 

 

 

 

Ik zeg tegen Choté dat ik dat vanmiddag zal doen als we aankomen in Tenboche of Deboche. En links- of rechtsom, het gewicht veranderd er grosso modo niet door, voor de dragers.P1120789

Als er na het ontbijt een enorme Russische helikopter diverse malen over ons  is gevlogen, vertrekken we dan om 8.15u onder een fantastisch zonnetje, dus smeren. Het blijft nog altijd de gezamenlijke route naar de populaire Everest Base Camp, druk belopen, door vooral ( te zware) Amerikanen, maar ook Duitsers en Denen en een enkele Vlaming.

Al vlug gaat het gestaag omhoog en we lopen allemaal ons eigen tempo, waardoor het voor mij soms een bijna privé expeditie wordt samen met Rames.

Bovendien MOET er regelmatig gestopt worden vanwege de steeds meer spectaculaire uitzichten, vergezichten en toppen die in het zicht komen na iedere bocht die genomen wordt. Everest mét windvaan lijkt het kleinst van allen omdat hij verder weg ligt, waardoor Lhotse, Nuptsje en Mera Peak, groter lijken. Ama Dablan schittert meer naar rechts in het zonnetje.P1120790

Het tempo is langzaam maar gestaag en al met al lopen we volgens de Garmin van Lo uiteindelijk toch nog gemiddeld 3,5 Km / uur Dat is snel bij een totale dag afstand van 9,7 Km. Bij Phungi Thanga dalen we af naar de kloof om vervolgens de 1 1/2 uur durende klim naar de Monastry van Tengboche te beginnen.. Op de route is het vaak “stuivertje wisselen” Veel jongeren die ons voorbij stuiven, maar die 10 minuten later weer langs de kant zitten uit te puffen. Wij “dieselen”verder lekker door terwijl de Gopro en Limux camera’s overuren maken.P1120817 P1120823 P1120816

Om 14.oo u gaan we over het hoogste gedeelte van de pas en zien direct het klooster liggen: Monastry of Tengboche, herbouwt nadat het jaren geleden is afgebrand. Een grote grasveld  voor het klooster  wordt omzoomt door grotere en kleinere gebouwen, lodges en een enkel tentenkampje voor een van de lodges.

We houden pauze voor het klooster, waar pas om 15.oo uur de ceremonie begint.Het klooster van Tengboche is een zeer belangrijke schakel in het erfgoed van Nepal. Ooit zou hier de schedel van een Yeti hebben gelegen, maar deze is jaren geleden gestolen. Het klooster is wel geopend, dus we lopen onder de fel gekleurde toegangspoort door ernaar toe. Er heerst een serene stilte op de binnenplaats van het klooster. Een enkele toerist is in stilte en meditatie verzonken. De overige mensen hier binnen lopen eerbiedig rond. Je voelt de spiritualiteit hier bijna. Om de tempel zelf binnen te gaan, doen we onze schoenen uit en op kousenvoeten schuifelen we voorzichtig rond. Een van de monniken houdt toezicht in de ruimte en maant tot stilte indien een van de bezoekers teveel geluid maakt.

De ruimte binnen is prachtig. Het gedempte licht  draagt daaraan bij. Mooie versieringen en vele kleuren geel, blauw, groen maar voornamelijk de typische “ossenbloed”rode kleur. Keurig gevouwen mantels liggen klaar op de persoonlijke plekken, en daarvoor staan hier en daar oliepitjes en bellen. Langs de wanden hangen grote veelkleurige kleden gedrapeerd. De plafonds bevatten prachtig houtsnijwerk en ook de draagbalken zijn overdadig hiervan voorzien. We lopen voorzichtig rond, als het ware bang, om de stilte en de harmonie hier te verstoren.

Buiten laten we de invloed van binnen op ons inwerken. Als we de poort van het klooster uitlopen ontmoet ik Femke weer. Zij en haar gids hebben hier een rustdag. Deze trekking gaat haar in ieder geval beter af dan de Anna Purna trekking, maar ze gebruikt wel Diamox®. Maar het is haar gids, die nu ziek is, en ze vraagt zich af hoe het nu verder moet, als hij niet opknapt. Ze informeert of ik nog, met of zonder L & ,L naar Namche ben geweest of misschien naar Hotel Everest dat nog hoger boven Namche ligt. Ik vertel haar het verhaal van de permits ophalen etc.
We kunnen elkaar maar kort spreken. Zij blijft in Tengboche en wij gaan verder afdalen naar Deboche.
Je kunt het goed merken dat dit aan de Noordzijde ligt van de berg, want hier en daar liggen nog plakken sneeuw op de schaduwplaatsen en de wind is een stuk kouder, recht tegen ons looprichting in.P1120832
De Lodge waar we gaan stoppen ligt zo’n 30 minuten verder afdalen volgens Choté, maar al na 15 minuten staan we op de plek waar de keukenploeg al staat te wachten. In tegenstelling tot eerdere dagen staan de tenten nog niet op.
De spullen staan wel op de plek waar de tenten zouden moeten staan.
Ik kan me daar wel iets bij voorstellen, want eigenlijk is de plaats een grote modderbak. Ik zeg dan ook tegen Choté dat ik daar NIET in ga liggen met mijn tent. Het vreemde is dat het overal verder droog is. Eerder lijkt het of hier recent een grote waterstroom of dergelijks is geweest. Het moet toch niet zo heel moeilijk zijn om een droge plek ergens te vinden. L & L schijnen het niet zo’n probleem te vinden want zij laten niets van zich horen over deze “varkenstrog ” Naar later blijkt was Li erg moe en vond het ver genoeg gelopen te hebben.. daarnaast had ik eerst moeten overleggen met hun? over deze camplet. Nou oké.  Na wat wikken en wegen besluit Choté dat we inderdaad het dorp verder inlopen om te zien waar we een betere plek kunnen vinden. Ik snap het dilemma wel een beetje, want bij veel lodges kun je inderdaad wel je tent opzetten, maar onze ploeg heeft ook nog een ruimte nodig waarin gekookt kan worden door de keukenploeg, en dat heeft niet iedere lodge. Maar het is nog vroeg in de middag, dus dat  geen probleem moeten zijn.

We lopen verder nadat onze spullen weer opgeladen zijn. Niet veel later, vinden we een mooi gelegen lodge, met een nog mooier gelegen weide. Bovendien mogen en kunnen we hier terecht, hebben ze een aparte kookruimte, dus al snel staan onze tentjes ruim verspreid over het grasveld dat prachtig groen kleurt. Bovendien lijkt Li nu wel heel blij met dit mooie veldje, want precies daar, in dat hoekje, wil zij haar tentje hebben.P1120830-II

P1120833

P1120831

Allereerst probeer ik zo snel mogelijk mijn duffel waarin mijn donsslaapzak zit te krijgen om deze nog wat te kunnen laten drogen in de late, flauwe zon. Dat lukt maar ten dele want het koelt hier te snel af, ik denk vanwege de aan Noordelijke kant gelegen helling. Dus vraag ik of ik de slaapzak mee naar binnen mag nemen waar we zullen eten, in de hoop dat, dat nog wat helpt.

Ik SMS Yvonne in de hoop een reactie te krijgen, want het is daar 12.oou NL tijd.Maar helaas geen gehoor.
De hut is erg authentiek. Vanuit de “huiskamer” met ( niet brandende) stoof kijkt je uit in de keuken van de familie.
Aan een zeer scheef staande tafel zit Opa, de pater familias. Je ziet hier goed dat er een lemen vloer is.
Zijn rode donsjas is zo vuil dat hij helemaal glimt op sommige plaatsen, alsof de jas “gewaxt” is. Zijn huid ziet er gelooid uit.P1120826 kopie
De eigenaar en zoon is een monnik, dat nemen we aan, gezien zijn bordeauxrode gewaad en geschoren hoofd. Hij vertrekt ook richting het klooster van Tengboche.
We zien opa wat rondscharrelen eerst in de leefkeuken, waar hij uit een aantal grote thermosflessen op zoek is naar Yakthee, later schuifelt hij door zijn omheinde tuin en inspecteert de yak vlaaien die liggen te drogen tegen de muur van de lodge, terwijl hij al die vreemde toeristen goed in de gaten houdt.

P1120827P1120829
Hij heeft een soort tic: je aankijken, daarna een korte soort NEE-knik met zijn hoofd, gevolgd door een inwendige kreet die wij niet verstaan, maar wel iedere keer hetzelfde klinkt.
De overige inwoners zie je niet maar hoor je wel, hoestend en rochelend kun je ongeveer bepalen wat hun positie is.
Dat is het gevolg van het stoken van houtvuren in de open keukenruimte, ook de stoof in onze “huiskamer” blijkt later zo’n veroorzaker. Er worden gedroogde Yakkeutels gestookt, lekker warm maar de

P1120828

verbrandingsgassen gaan slechts voor een deel door de schouw, een behoorlijk deel ontlast zich in de ruimte waar we zitten.

En dan nog eens onze keukenbrigade, zij branden hun 3 kooktoestellen op kerosine, ze worden gevuld, onder druk gebracht en daarna heb je een krachtige kookbron. Het daarbij behorende gebulder als het geluid van een helikopter neem je er gewoon op de koop toe.

Onze vaste prik: 16.oou thee met nu, eens hartige biscuits, smaken weer beter als ooit en ik probeer met de thee goed mijn vocht aan te vullen. Op deze hoogte verlies je veel vocht vooral door transpiratie, maar ook door respiratie. Bij de versnelde ademhaling die je op deze hoogte hebt en de droge lucht is je luchtbevochtiging systeem ook een lekkend (vocht-)systeem. We moeten op deze hoogte dagelijks zo’n 4 liter vocht zien binnen te krijgen. De kleur van mijn urine is een goede graadmeter. Hoe lichter hoe beter, hoe meer geconcentreerd, hoe slechter. Weinig urine productie is een slecht signaal.

Om 18.15uur steekt de zoon, die terug is van zijn gebed in het klooster de kachel van de huiskamer aan waar ieder ogenblik het avondeten geserveerd kan worden. Een paar extra yak keutels op het vuur doet de temperatuur enigszins toenemen. Wel jammer van de 2 tegenover elkaar openstaande deuren die tochten als ..
Vanavond ben ik dan plots toch weer “aan de dunne” dus onmiddellijk 2 Immodium.
Tot mijn verbazing mis ik in mijn vast georganiseerde tent, waar inmiddels, bij iedere overnachting alles een vast plekje heeft, mijn plasfles. Dat wordt vannacht en de verdere komende nachten een probleem.
Opeens ontvang ik een paar SMS-jes van Yvonne, Moniek en Resi tegelijk. Dat doet me echt goed, ik bloei helemaal op. Het zijn geen lange berichten, maar wel tot de kern, boodschappen, die hout snijden. Niet de steeds terugkerende stereotiepe zinnetjes van Li over voedsel allergieën, loopsnelheid, grootte van de North Face tent en wijsheden over gezondheid, rust- en herstelmomenten.
Bedtijd: Als ik later een beetje onrustig in slaap val, met het gemis van mijn plasfles. De ervaring leert dat ik door de ruime thee inname na het avondeten, ik ergens tussen 23.oou en 1.oou wakker wordt voor een flinke plas.
Als dat dan ook daadwerkelijk bewaarheid wordt, stel ik dat moment nog maar even uit voordat ik echt de tent uit moet. Als er dan toch geen houden meer aan is, zoek ik in het donker naar mijn donsjas om buiten de tent te gaan plassen. En wat vind ik daar. HOERA, mijn plasfles…

Vrijdag 10 April 2015 8.oou Deboche 3820 Mtr. — 12.oou– 14.oou Dingboche 4410 Mtr

Ik word wakker onder de rook van de hut. Het walmt dat het een lieve lust is. Mijn beginnend longinfectie van afgelopen 3 dagen, ben ik gaan behandelen met Antibiotica. Er is een aanmerkelijke verbetering, maar het hoesten blijft aanwezig. Mogelijk deels ook te wijten aan de Kumbu-hoest ten gevolge van het lopen op de trajecten waarover ook de yaks lopen en waarvan hun ontlasting op de paden opdroogt door de zon en vervolgens als een soort stof op dwarrelt als iedereen er overheen loopt. Die minuscule partikeltjes adem je in en geven die irriterende hoest.
Mijn donsslaapzak is alweer erg vochtig. Weer zijn met name alle stiknaden nat en dat breidt zich aan beide zijde van de naad uit, en het dons op die plekken wordt plat. Hoe dat nu zo maar kan. Van het transpireren kan het niet meer zijn, de nachten hier zijn koud en het vriest gewoon. Ik weet het echt niet. Misschien verkeerd gereinigd na de laatste keer uitgeleend te hebben. Ik moet dat nog maar eens navragen. Hoe dan ook, dat gaat een probleem worden zo…
Ik organiseer mijn bagage voor vandaag, iedere ochtend weer opnieuw een ritueel.
Li vraagt vanmorgen wat extra tijd voordat we vertrekken, het lukt haar niet om alles te organiseren.
Dat geeft mij weer wat extra tijd om mijn slaapzak iets langer in de lodge te laten drogen, wat overigens toch niet lukt. Na het toiletbezoek en ontbijt, staan we nog wat te wachten op de wei voor de lodge, tot Li klaar is met pakken.

P1120840

IMG_4139In de tussentijd komt een van de kinderen en een lokale drager nieuwsgierig kijken naar dit gezelschap en met name naar mijn Gopro op een stokje. Ik maak diverse foto’s van en met hun en laat ze het resultaat zien. Niet alleen zijn de plaatjes op zich prachtig, maar zij vinden het oké, geweldig.

IMG_4140-II

We dalen verder af, aanvankelijk nog koud en in de schaduw, maar na een paar honderden meters steken we de rivier weer over een hangbrug en lopen dan weer volop in de zon, waarna we meteen flink gaan stijgen.
Snel wordt er weer een laagje kleding “afgepeld” want de temperatuur loopt snel op.
Het gaat behoorlijk flink omhoog en ik let goed op mijn ademhaling en loop zo efficiënt mogelijk om niet teveel energie te verspillen. We passeren vele prachtige gebedsmuren, gebedsmolens en stoepa’s

en “tikken ondertussen” de 4000 Meter aan.
Ter hoogte van het dorpje Orsjo 4310 Mtr lopen we langs een aantal lodges, en restaurantjes/ cafeetje’s. Er liggen hier en daar ook een paar winkeltjes. Bij een van deze shops, meen ik vanuit mijn ooghoek, de vorm van opgerolde donsslaapzak, te zien liggen. We lopen in ons tempo zo voort, ik laat me wat naar achter zakken, totdat ik bij Choté kom te lopen, Rames loopt meestal voorop, en Choté achteraan. Ik vraag of er verderop nog meer shop’s komen, en vertel hem dat ik daar slaapzakken meende te zien liggen. Hij kent mijn probleem van de vochtige / natte slaapzak, ook dat ik daar geen oplossing mee weet: misschien een dunne binnenslaapzak als aanvulling of oplossing.
Direct zegt hij: waar heb je dat gezien? Inmiddels zijn we denk ik zo’n 10 minuten verder van de shop waar ik meende slaapzakken te zien liggen. Met de mededeling aan Rames en L & L zegt Chote dat we even teruglopen om in ieder geval te kijken naar deze shop. Als we terug lopen,vraag ik hem of hij wellicht eventueel kan bemiddelen in het afdingen? Ik snap dat, dat 2 kanten heeft. Hij is verbonden aan de lokale en eigen bevolking en gunt ze zoveel als mogelijk, en hij wil ook best zijn cliënten helpen. Maar alle toeristen hebben ook “geld genoeg” wat overigens wel klopt. Als we terug zijn bij de shop die ik bedoelde, is er aanvankelijk geen eigenaar te bekennen. We lopen helemaal naar achteren in de winkel waar een aantal opgerolde “dingen” inderdaad donsslaapzakken blijken te zijn. Als dan uit het niet de eigenaar van de shop opduikt, en ik interesse blijk te hebben, wordt het mij niet duidelijk wat de vertaling van de eigenaar en Choté in lokale taal mij gaat opleveren.
Als de donsslaapzak uit zijn foedraal is gehaald blijkt het een perfecte (in China nagemaakte North Face) slaapzak te zijn. Er gaat een heel heen en weer gepraat overheen tussen Choté en de verkoper. Ik snap er totaly , helemaal geen ‘ruk van ” Uiteindelijk blijkt de prijs $ 300,- USD te zijn, NO WAY!! Ik onderhandel, met in mijn achterhoofd de wetenschap dat ik de slaapzak sowieso nodig heb. De comforttemperatuur zou – 40 C moeten zijn, dat blijkt ook in de stickeraanduiding. Ik weet dat originele producten aan de binnenzijde het ® label hebben, en deze ontbreekt hier, dus er moet ook een lagere prijs inzitten.
De eerst genoemde prijs negeer ik, NO WAY, ik loop weg na het horen van de prijs, maar ja ik moet terug, en zeg tegen Choté, dat ik best een goede prijs wil betalen, maar géén 300 USD. Na wat heen en weer kom ik met mijn laatste bod: € 200,- én DAARBOVEN een “Tip” of fooi van $ 20,- USD.
We gaan allen akkoord,met deze prijs. Oké: een hoop geld voor voor 2 kg extra bagage, maar nood breekt wetten, in ik zit in de ondergeschikte positie. En overigens ben ik wel blij dat ik nu eindelijk oplossing heb, voor mijn donsslaapzak-probleem.
Na de koop moeten we Lo & Li zien in te halen, er is nog al wat tijd overheen gegaan. gelukkig treffen wij hen op een plekje waar zij een langere pauze plek hebben genomen, en op ons wachten.
Bij Chuta op 4192 hoogtemeters(Tsura Org) hebben we onze lunch, goed verzorgd, lekker uit de wind, maar toch behoorlijk koud. We kunnen nu duidelijk de top van de Pokalde 5693 Meter die we overmorgen zullen beklimmen en de Nangkar Tahang 5614 Meter hoog zien liggen. De Ama Dablan op 6814 ligt soeverein te schitteren rechts van ons, en verder naar links , met “kleine topjes”zien we Everest en Lotse..
Nu volgt een lang Nepali “Flat” naar onderen naar de rivier die we via een vaste brug
P1120707
over steken, en dan alleen nog maar omhoog naar Dingboche op 4410 hoogte meters. Tamelijk kapot moe komen we daar aan, er schijnt een lekker zonnetje, en we zetten onze tentjes wat vermoeid op. Ik kan zelfs nog wat warm (was-) water organiseren, en verfris wat vuile was, die ik vervolgens aan de gevel van de lodge waar we staan, probeer op te hangen.
De eettent staat jammer genoeg op een erge schaduwrijke plek, en voelt niet erg warm, of aangenaam aan. Het toiletgebouwtje , of althans wat er voor moet doorgaan, ligt iets verhoogd en heeft een houten vloer met gat en daar overeen een mengsel van gras of gerst. Het grote probleem is alleen dat de houten vloeren zo rot zijn als een mispel. Je moet heel voorzichtig bewegen. Gebouwd als deze dingen zijn voor de kleine Nepali 160 hoog en max 50 Kg, is iets anders als een goede 80+ Kilo
In mijn tentje ligt in ieder geval mijn nieuwe donsslaapzak te wachten, of en hoe aangenaam warm en droog deze blijft, zal straks blijken. In overleg met Choté kan ik in ieder geval mijn “oude donsslaapzak” hier in de lodge achter laten. Die pikken we dan wel weer op als we op de terugweg van Pokalde en Island Peak, hier weer terug komen in Dingboche. Dat scheelt weer gewicht.

Zaterdag 11 April 2015 Dingboche 4410 – 4710 – 4800 – 4410 Dingboche Rustdag

Vandaag een rustdag, na een goede nachtrust in een nieuwe warme én DROOG gebleven donsslaapzak.
Het geplande vertrek om 8.oou wordt verlaat met een klein 1/2 uurtje. In de tent van L & L is veel bagage activiteit. Maar dan gaan we op weg. Het gaat gestaag omhoog naar de mooi en hoog gelegen stoepa van Dingboche.
Ik voel mijn longen. Het luchtweginfect is wel verbeterd, maar is zeker nog gevoelig aanwezig. Stap, stap, hijg, hijg.
Zo gaat het door, ieder in zijn eigen tempo. Ik loop wat vooruit en zoek ondertussen een geschikte, mooie plek om een pauzeplaats vinden. Er waait een frisse wind. Als ik de 4710 hoogtemeters aantik, vind ik een mooi rustplekje én ik vind dat hoog genoeg vanwege Mt. Blanc hoogte: 4710 Meter. Fijn een half uurtje in de zon zitten lijkt mij een aangename optie. Een heerlijk plekje, net even in de beschutting van een kuil naast een rotsblok, nét uit de wind. Nu even lekker relaxen, genieten van de omgeving.
Ik zeg tegen Choté, Rames, L & L dat ik hier blijf, als zij aangeven nog wat hoger te willen. Ik zal hier wachten, zij kunnen gerust verder. Aldus.
Als ik zo’n een 1/2 uurtje gezeten heb, ben ik uitgerust genoeg, en aangezien ik de rest nog niet zie terugkomen, denk ik: ik maak nog wat hoogtemeters. En zo kom ik uiteindelijk nog op 4800 Meter, waar ik L & L met Choté en Rames tegenkom bezig af te dalen. Ik maak nog wat foto’s en zet dan ook de afdaling in.
Zo komen we al om 12.oou terug bij onze tenten en lodge. Even bijkomen van de afdaling. Ik voel het behoorlijk met mijn lichte longontsteking,met soms hoestbuien, soms tot kokhalzend toe. Mijn slijm is groen/geel.
Vrij snel na onze terugkeer, is er al soep, altijd hartig en heerlijk. Ik ben meestal goed voor een kommetje of 3
De appetijt om te eten ontbreekt een beetje, dat wordt altijd “proppen” maar de soep gaat er altijd goed in.
De warme lunch is deze keer gepofte rode aardappeltjes met een soort kleine “BIFI”worstjes die diagonaal doorgesneden zijn, en een soort kaasloempia. Het ziet er niet alleen heerlijk uit, het smaakt ook nog beter.
Toch kost het mij veel moeite om, slechts een kleine portie te eten. Ter compensatie drink ik nog wel wat mokken thee, zodat de waterhuishouding in ieder geval op peil blijft.
Na het eten en nog wat thee, ga ik maar eens kijken of mijn wasje van gisteren droog is.

Ja, bijhouden, want je weet niet wanneer je weer een wasje kunt doen.
L & L zijn al lang in hun tent verdwenen, dus ik ga ook heerlijk naar mijn tentje, tentdeur dicht, liggen en een heerlijk slaapje doen. Wat soezen en genieten. Ik wacht totdat het 15.oou is Dan kan ik Yvonne appen, skypen.
Er is hier een lodge waar ze WIFI hebben en voor 350 Nepali Roepie kun je een uur gebruik maken.Met een colaatje erbij is het 4oo NR. De WIFI is hier “supersnel” ahum, niet dus, niets lukt.
Bij binnenkomst in de lodge wordt ik wat vreemd aangekeken door de lokale jongeren die er zitten te kaarten. Het gaat er heftig aan toe, tussendoor gelach als iemand een verkeerde kaart speelt.
Een van de nog jongere jongens schuift bij mij aan tafel en wijst naar de I-pad, waarop ik mijn foto’s van Limux® en GOPRO® uplaod. Hij wil graag de foto’s mee bekijken. Hij glimlacht aangenaam bij het zien van de beelden van eigen mooie omgeving en land. Af en toe praat hij tegen mij in niet te verstane dialect. Ik knik of probeer zo iets te reageren. Bij het zien van de foto’s van Moniek en Noortje en Yvonne, knikt hij en vraagt wie dat zijn. Ik probeer hem te zeggen dat, dat mijn dochters en vrouw is.
Later probeer ik Yvonne te bereiken via skype, maar dat lukt niet. Ik whatsapp dan maar een aantal berichten aan Moniek, Noortje en Yvonne. Gelukkig krijg ik antwoord en zo berichten we heen en weer. Vragen hoe het gaat, hoe ik mij voel, wat er allemaal gebeurt hier enzovoort.
Yvonne adviseert me ook ivm mijn mindere eetlust en maagklachten, om in ieder geval te starten met Nexium® Dat gaan we zeker maar proberen.
Ik plaats nog een berichtje en foto’s op FB dat enorm veel tijd vergt. Tja op deze hoogte alleen al WIFI hebben is eigenlijk al een prestatie, dan moet ik niet verwachten dat die ook nog eens supersnel is.

Zondag 12 April 2015 Dingboche via Kongma La Trek Pokalde Base Camp 5400 Meter

Na het ontbijt, dat we buiten nuttigen om het zo voor de dragers mogelijk te maken dat de tenten alvast afgebroken en transport klaar gemaakt kunnen worden voor hen.
Met een mooi zonnetje vertrekken we, met de gebruikelijke vertraging. Dan hebben we het niet over een “Mestreech keteerke” (15 min )
We zijn nu van de grote toeristische en druk belopen Everest Base Camp Route af. Vanaf hier gaat het richting Island Peak. We lopen uiteindelijk bijna helemaal alleen. De lodges van Dingboche laten we achter ons, en de hutjes worden steeds zeldzamer. Rechts van ons schittert op eenzame hoogte AMA DABLAN
P1120886
en in het laag gelegen dal ook rechts van ons loopt een zilver glinsterend riviertje met het smeltwater van de vele vergletsjerde toppen voor ons: Lohtse Glacier, Lohtse Nup Glacier, Nuptse Glacier.
Tussen onze route en afdalend naar de rivier de vele ommuurde akkers, waarop nu nog niets groeit. Overal liggen bijna mathematisch verdeelde hoopjes op de akkers, yakpoep en as, als mest klaar om verder verdeeld te worden over het land.
P1120885P1120850P1120851
Onze route gaat gestaag omhoog, Li heeft veel ongemak en we stoppen regelmatig hierom. Dat geeft wat tijd om extra foto’s te kunnen maken. Het landschap wordt mooier en mooier. ter hoogte van BIBRE KHARKA 4570 Mtr. buigen we linksaf. Nu gaat het meteen over grasland steiler omhoog. We zoeken onze eigen route, Nu is er geen echt pad meer te herkennen, maar een soort natuurlijke volgen brengt ons goed verder omhoog. Na enkele uren stoppen we bij een vervallen hutje bij een soort van Alm, waar in de zomer zeker de Yaks naar toe worden gebracht om geweid te worden. Na de pauze gaat het verder en nog steiler omhoog.
Sodemieter wat een zware dag zo, alleen maar stijgen berg op. Heb ik überhaupt wel getraind? zo voelt het. Het tempo ligt te hoog te liggen, dus schakelen we maar wat terug. Toch loop ik steeds uit op L & L.
De stopmomenten worden vaker en de pauze’s ook langer.
Li heeft het zwaar, Lo ook maar in mindere mate. Niet dat ik geen last heb, mijn hoesten wordt alleen erger en de ijle lucht laat zich voelbaar merken. Ik zit al ” aan mijn adem”
Na de zoveelste pauze, waarin Li aan het einde van haar Latijn is, zij voelt zich echt niet lekker, blijken we op de hoogste helling te zijn. We stimuleren Li en Choté neemt haar rugzak over. Dat scheelt iets in het tempo. Ik diesel langzaam in slakke tempo door, maar kom zo wel goed vooruit.
Dan zien we plots rechts “om de hoek” de rotsformatie liggen van het Base Camp Pokalde.
Als we een beetje verder af dalen, zien we dan ook het kampement liggen met onze tenten.
Ogenschijnlijk heeft onze keukenploeg ons ook in het oog gekregen, want Rames komt ons tegemoet met met een grote thermos met warme zoete limonade. Daar knappen we echt van op. Hij neemt de rugzak van Li over van Choté. De laatste honderden meters gaan dan ook weer wat makkelijker. In het Base Camp heeft onze ploeg een groot zeil neergelegd waar we heerlijk op kunnen plaats nemen. We leggen ons languit, in het zonnetje, met een heerlijke mok warme drank.
We puffen, hijgen en een beetje klagen hoe zwaar het wel niet was, dat het niet veel langer had moeten duren.
We complimenteren elkaar dat we toch boven zijn geraakt.
Als we allemaal een beetje bekomen zijn, zijn ook onze tenten al weer geplaatst. Op een hele mooie plek met de luifel gericht naar het dal met vol zicht op AMA DABLAN.

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO

Na het inrichten van mijn tent, horen we dat we die middag nog in de rotsformatie gaan oefenen met de JUMAR® stijgklem omhoog in de rotsen via een “vast touw” dat Rames heeft geplaatst.

Dus gaat de klimgordel aan, de karabiners, klim-acht en prusik touwtjes mee. Ik doe nu wel mijn dikke donsjas aan, want we moeten iedere keer op elkaar wachten als de persoon voor mij omhoog klimt en vervolgens weer abseilt. Zo gaan we allemaal meerdere malen omhoog en omlaag door het rotsveld terrein. Erg leuk maar dodelijk vermoeiend na de klim van vanmorgen. Als we klaar zijn met deze oefening en we nog wat bakken thee naar binnen hebben gemept, ga ik snel terug naar mijn tent om nog wat te kunnen rusten.

Die middag wordt een van de dragers naar “onder gestuurd” Hij heeft tekenen van hoogteziekte en moet van Choté terug naar Chukung

Maandag 12 April 2015 POKALDE BASE CAMP

Dat is nog eens wakker worden op 5040 hoogtemeters. Het is nog vroeg: 6.oou en we hoeven pas om 8.oou aanhet ontbijt te verschijnen, omdat we afwijken van het plan om hoogtekamp te gaan maken bij de Pokalde. I
Zelf had ik het besluit al genomen om de Pokalde niet te zullen beklimmen vanwege de omstandigheden.
Van  eerdere recente expedities meer dan kniehoge sneeuw. Normaal kan Pokalde Peak gemakkelijk worden beklommen in een halve dag door een fit en geacclimatiseerd groep met de juiste leiderschap, maar ondanks zijn lage moeilijkheidsgraad, zijn delen van Pokalde heel geexponeert, zodat het niet moet worden geprobeerd bij slecht weer. Dit zou een aanzienlijke verhoging van de moeilijkheidsgraad van de klim boven die van een ‘eenvoudige trekking peak “. De laatste beklimming naar de top gaat ook een kort gedeelte van bijna verticale rotsklimmen die voor amateurs zeker moet worden beschermd door vast touw.

Het basiskamp van Pokalde Peak is gelegen in een verhoogd en stijl “amfitheater” met een groot rond meer in het midden onder de Kongma La pass. Ongeveer 40 minuten van het basiskamp is het Kongma gletsjer. Deze gletsjer heeft ijs muren geschikt voor ijsklimmen.
Ik vind het overigens wel vreemd dat er zo’n donkere schijn lijkt over mijn tent. Bovendien lijkt de tent ook ingedeukt. Bij het openen van de luifel, valt er dan ook plots een hele hoop sneeuw naar binnen.
Wat is dat nou?…Er is zeker een halve meter nieuwe sneeuw gevallen vannacht. Het ziet er wel spectaculair en maagdelijk wit uit. Nog niemand heeft door de sneeuw gelopen.
Dit gooit zeker roet in het eten, want nu kunnen we én niet naar het HIGH Camp van Pokalde op 5400 Mtr, maar ook niet afdalen. We are stucked.
We krijgen toch thee bezorgd aan de tent nadat Rames met zijn grote sneeuwschep een route heeft vrijgemaakt van de keukentent naar onze tent, zeker 60 meter, én onze tenten letterlijk heeft uitgegraven.
Het is zoeken naar de juiste stand van ramen en luifel van de tent om zo weinig mogelijk sneeuw in de tent te krijgen, en toch zoveel mogelijk ventilatie. Aan alle zijden drukt de sneeuw tegen de zijwanden aan en ik probeer met voorzichtig kloppen, duwen en slaan de sneeuw van de tent af te krijgen.
Na de thee “op bed” in de sneeuw, krijgen we ook ons kommetje warm water gewoon bezorgd.
Een “grote badbeurt” op 5040 Mtr. Maar het lukt en ik ruim mijn tent nadien verder netjes op. Ik probeer alles zo systematisch op volgorde te leggen voor een eventuele sanitaire stop, toiletpapier en de plasfles om die dan ook te legen. Ik heb een vuilniszakje dat dienst doet om mijn slijm in uit te kunnen spugen ( sorry)
Ondanks de voortdurende sneeuwval, die weliswaar lichter lijkt te worden, probeer ik mijn elektrische installatie uit en dat lukt. De zonnecollector vangt genoeg licht en met nog 1 werkende accu van de 2, lukt het mij mijn GOPRO op te laden. Dan krijgen we het seintje dat breakfast. Het duurt even voor aleer ik mijn logge isolatieklimschoenen met binnenschoenen aan heb, en allereerst richting toilettent. Plasfles legen, omspoelen met sneeuw, handen wassen met sneeuw, want het water in de handen was-emmer is bevroren.
Onder het genot van de alsmaar rochelende dragers of keukenploeg? loop ik dan naar de eettent.
Daar zitten Lo en Li al. Maar hun aanblik zegt niet veel goeds.
Lo zit erbij als een ziek vogeltje en de tranen komen er snel aan als Choté vraagt hoe het gaat: SLECHT! Alle tekenen van hoogteziekte. Ook Li begint nu te huilen. Dat terwijl zij gisteren nog hard riepen dat we zeker naar Pokalde high Camp zouden moeten gaan voor de nodige acclimatisatie. Ik had die keuze van NIET gaan al eerder genomen, los van het feit dat er op dat moment nog géén 1/2 meter sneeuw was gevallen.Maar gisteren waren al vette occulaire ofwel lensvormige bewolking te zien aan de top van de Lohtse. De voortekenen van slecht weer op komst !

P1120886 - kopie

P1120906

Evacueren is nu geen optie, geen zicht, en ook afdalen is geen keuze, te veel sneeuw én we horen het bulderen van de eerste lawines al naar onder donderen in onze omgeving.
En kijk nu eens wat een hoopje ellende bij L & L. Lo heeft zware hoofdpijn, misselijk, ontbreken van enige eetlust. Li heeft dezelfde klachten in iets mindere mate. Zij hebben eindelijk wel Paracetamol ingenomen tegen de hoofdpijn en hun belabberde gevoel. Dat terwijl zij hier tegenstanders van zijn…
Choté komt ” de schade opnemen”: Oké, omhoog sowieso niet, maar afdalen ook niet. Choté’s voorstel is rusten in de tent, goed drinken en over 2 uur re-evaluatie.
P1120907
In de tent rommel ik wat met mijn bagage, elektrische- en foto apparatuur om iets om handen te hebben.
Ik probeer alles een beetje op een rij te krijgen; Lo & Li hebben elkaar. Ik probeer van alles om ze te helpen, troosten en advies te geven, bijvoorbeeld op medisch gebied. Maar het blijft eenrichtingsverkeer. Er komt weinig terug. Dat zijn de momenten dat ik natuurlijk nóg meer aan Yvonne denk, en haar mis.
Een van de lessen lijkt toch om de volgende keer niet met 3 maar minimaal 4 mensen, waarvan ik er zeker iemand van zou moeten kennen, om daar ook de tent mee te delen. Ondanks het feit dat ik daarvoor mijn extra tentruimte zou gaan missen.
In de tent naast mij gaat het gemopper verder. Ik hoor de gesprekken en vang ongewild flarden op: “Wat een KUT-dag; GVD, nu haal ik ook nog mijn hand open Lo! moet ik die ook nog gaan ontsmetten….
Ik concentreer me op andere zaken: foto’s maken, dagboek bij werken, accu’s opladen, foto’s uploaden.
Als de zon doorbreekt is het plotseling bijzonder warm. De temperatuur in de tent stijgt wel tot 40 C. De zon op de tent werkt als een oven, en de hitte bezorgd mij een lichte hoofdpijn, die niet erg genoeg is voor Paracetamol.
Ik maak van een plastic zakje, gevuld met sneeuw een koelelement voor op mijn hoofd, dat helpt goed.
Verder probeer ik allerlei varianten om de ventilatie in de tent te optimaliseren, want de warmte wordt soms ondraaglijk. Uiteindelijk lig ik dan , niet te geloven  alleen in mijn onderbroek in de tent, en later ook nog vóór de tent. …Dat is interessant. Ik maak wat “reclame”-foto’s voor North Face ®

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO

Na 2 uur evaluatie met Choté. LO is iets verbeterd, Li is sterk verslechterd. Ik stel voor bij Choté om in ieder geval hier te blijven, misschien wel 2 dagen, zodat de sneeuw zich dan kan “zetten” voor de route naar beneden.
Bovendien zal de rest van onze beklimmingen nu ook wel onmogelijk zijn, met zoveel extra sneeuwval.
ook Choté probeert de moreel hoog te houden: Maybe tomorrow is better weather and no avelanges.
Ik zelf denk al niet meer in termen van beklimmingen van de toppen, maar een soort alternatieve hoog alpine trekking. Per slot van rekening wacht er thuis ook nog iemand op me, en dat is nóg belangrijker.
En hoe de rest van de route er de komende tijd uit ziet: We shall see. Welke bergsportreis is er al eens van A tot Z gelopen volgens het voorop gestelde plan…?
Als iedereen dan weer vertrekt naar zijn tent, blijf ik nog even schrijven in de eettent. Daar kan ik even lekker “zitten” op een kruk…
Ik hoor tot hier het gemopper van Li in de tent, hoe K*T alles we niet is. Dat wordt later nog erger tieren en kermen. Waarschijnlijk is daar iets “sanitairs” niet goed gegaan, want even later zie ik Lo met gezwinde spoed naar de keukentent lopen, en retour met een rol toiletpapier.
Als ook ik later naar mijn tent terug loop, neem ik het krukje van de eettent mee. Dan kan ik lekker in mijn onderbroek en T-shirt in het zonnetje voor de tent zitten.
De volgende verbazing is dan de omslag als ik Li dan al weer snel hoor gillen dat de Ama Dablan te zien is als de bewolking even breekt. Nou ja…..
Ik kruip weer in mijn slaapzak. De temperatuur is alweer gezakt naar 0 graden C.

Dinsdag 14 April 2014 Pokalde Base camp Chhukhung 4730

Die nacht gebeurt er “iets”
Zoals L & L later zeiden: we hoorden je vele hoesten, kuchen, reutelen, zwaar ademen, en dat vanuit hun tent enkele meters verder op.
Hoe dan ook, als ik er ’s nachts uit moet voor mijn “glowing in the dark plas-” fles (plassen) ben ik zo kort van adem en benauwd dat ik nauwelijks uit mijn dons slaapzak raak. Zo kort van adem ben ik zelf op de Aconcagua (6962 Mtr Argentinië) niet geweest. Met veel moeite kom ik na mijn nachtelijke plas terug in mijn slaapzak. Ik krijg mijn ademhaling nauwelijks onder controle. De rest van de nacht lig ik in een soort van halfslaap te reutelen en heb het gevoel of ik “verdrink”
’s Morgens heb ik hetzelfde probleem weer bij het aankleden en bij het inpakken van mijn duffeltas.
Zo fit als ik gisteren was bij aankomst, terwijl L & L zo beroerd waren, zo is het nu omgedraaid. Zonder enige waarschuwing. Vandaag zullen we door de sneeuw afdalen naar Chhukhung. De jongste drager, die eergisteren moest afdalen is ook terug gekomen.
Zoals gebruikelijk is het bij vertrek een 15 minuten wachten op L & L . Daar zit altijd een “Mestreechs keteerke” in, maar zij komen uit Den Haag, dus is het een “Haags kwartiertje”
De dragers en keukenploeg zijn al voor ons vertrokken. Het Base camp ziet er schoon uit, na ons verblijf, alles is keurig opgeruimd.
Rames loopt voorop, en het is een relatieve korte afdaling van de Pokalde naar onderen naar Chhukhung, waar we een korte stop zullen hebben om vervolgens onze trek voort te zetten naar Island Peak.
We zijn nog geen 10 minuten aan het afdalen, als ik heftig buiten adem raak, en MOET stoppen met lopen. Dit herhaald zich zo 3 keer en de tijd hiertussen in wordt iedere keer korter en de dyspnoe / kortademigheid steeds heftiger. Wat is dit GVD !! Het lijkt wel alsof ik door een rietje adem.

P1120784

Voorover gebogen hang ik over mijn telescoopstokken en probeer mijn ademhaling weer in het gareel te krijgen, wat me maar ten dele lukt.
Zowel Rames als Choté bieden aan mijn rugzak van mij over te willen nemen.
Ik ploeter zo zo nog een aantal keren verder, maar merk dat ik gewoon niet meer vooruit kom.

P1120916
De inhoud van mijn rugzak wordt verdeeld over de andere 4 rugzakken. Niet dat het mij veel helpt; ik voel wel dat mijn rugzak nu bijna niets eer weegt, maar het scheelt niet in de loopafstand, loopsnelheid of kortademigheid.
Ik kan nu nauwelijks nog 100 meter aan een stuk lopen, en dat terwijl het eigenlijk alleen maar bergaf is. Soms moet ik een paar P1050619stappen omhoog, het wordt echt dramatisch.
Iedereen, inclusief ik zelf heeft wel in de gaten dat ik / we een groot probleem hebben.
L & L doen méér dan hun best om mijn probleem te accepteren, maar leuk is dat niet voor hun. In slakkengang “kruipen” ze achter mij aan.
Ik vloek, tier en scheldt, voor zover ik daar überhaupt nog lucht voor heb. Uiteindelijke “breek” ik helemaal en barst in snikken uit. GvD   Heb ik daar zo lang voor getraind en nu overkomt me dit. GvD, GvD.
Hoe nu verder… eerst maar eens proberen onder te komen in Chhukhung, een klein dorpje met een lodge gelegen in de aanloop naar Island Peak.
Als we daar aankomen, wat heet…., ben ik totaal kapot, uitgewoond, dood. Helemaal!!
Chote en Rames zijn al direct bezig mijn tent op te zetten, we mogen alvast in de lodge wachten en krijgen daar juice en thee, Ik krijg het absoluut niet naar binnen gewerkt, en zeg dat ik gewoon wil slapen. Ik ga op de bank liggen en val meteen weg in een onrustige soort van half-slaap, waar ik wel geluiden hoor, daar ook op probeer te reageren, dat vervolgens weer niet lukt.
Ik denk dat ik na zo’n 1/2 uur “ontwaak” volkomen brak. L & L kijken mij aan, ik hen. We hebben tijdens de reis al eens gesproken over ziekte etc. onderweg. Wat dan ???
Ondertussen staat mijn tent op, en mijn spullen hebben ze er al ingelegd.
Diverse malen komt het K*T-woord er uit.
Zo kan ik niet verder naar Island Peak.
Wat zijn de opties ???Ik vraag Choté erbij… Als ik morgen nog eens 300 hoogtemeters verder afdaal naar Deboche?
Kan ik dan een drager meekrijgen ?? om mijn duffel te dragen? En als de rest van de ploeg dan over 4 – 5 dagen retour zou komen van Island Peak, kan ik dan zo weer “instappen” Toch ??
en dan … weer mee omhoog naar Lebouche East-shoulder en daarna over de Goyko-pas.
Als of dat een reële optie zou zijn….. Of nog verder afdalen naar Namche Bazar en dan over een week de rest weer omhoog tegemoet lopen via de GOYKO LA pas is ook al geen optie, want hoe moet ik dat met al mij n bagage duffel ?

Choté kijkt mij voorzichtig aan, ik lijk bijna te voelen wat er aan komt….
Charlie!!…..I can now contact Summit Trekking ® to arrange a helicoptor rescue for today….
You realy have AMS ( Acute Mountain sickness ) !!!
So, die komt aan. Ik barst in janken uit, heb ik daar 1 jaar zo lang voor getraind, gespaard, afgezien, Yvonne overtuigd van een “veilige alpine trekking, dat ik dit kan en wil. GvD GvD
L & L zien het met lede ogen aan, ook wel begrijpend, dat ik nu het “vijfde wiel”aan de wagen ben bij een verdere reis.
Ik probeer zo realistisch mogelijk te redeneren. Onderweg naar beneden heb ik mezelf al geprobeerd op te peppen:
Sodemieter, laat je niet zo kennen, stel je niet aan, kom op zet eens door, verman je eens. Je bent geen KL*TE waard.
Het wordt steeds duidelijker dat ik onder ogen moet zien dat dit “mijn WATERLOO” is. Het risico van AMS is een grote. Plots overlijden bij toename van AMS en verergeren tot HAPE ( High Altitude Cerebral Edema)
Afdalen is de eerst aangewezen “behandeling” bij AMS.
Ik kan nu nog kiezen, bovendien, bij niet afdalen en toch doorgaan, zadel ik mijn reisgenoten, de klimsirdar en klimsherpa met een verantwoordelijkheid op die ernstige gevolgen kan hebben.Rationeel heb ik de beslissing denk ik al genomen, maar emotioneel….. SHIT !!
L & L steunen me bij de beslissing, in de hoek van de lodge zitten de dragers en de mannen van de keukenploeg en van de lodge wat lacherig te kijken naar die ouwe snotterende grijsaard.
Nou de kogel MOET MAAR door de kerk. Ik stem in met een helikopter rescue. Choté zet alles in het werk: ben ik goed verzekerd want dit kost wat. Hij wil telefoonnummers van de verzekering, bergsport vereniging en ziektekosten verzekering etc.
Zelf zie ik de forse en dichte bewolking vanuit lager het dal, omhoog stuwen. Dat wordt nog een groot probleem voor de helikopter. En inderdaad ook Choté zegt al gauw, dat hij twijfelt of dat vandaag nog gaat lukken. Indien het vandaag niet lukt, dan proberen ze gelijk morgenvroeg naar boven te komen vliegen.
In dat geval wil hij niet dat ik dan in de tent zal slapen, maar in de lodge, zodat ik ’s morgens snel weg kan zijn en niet teveel bagage kan en moet in- en uitpakken.
Het verbaast mij des te meer als het bericht komt, dat de helikopter toch onderweg naar boven is en we deze zelfs spoedig zien zonder hem te horen.
Bij het overvliegen over de lodge, produceert dit een fors drukverplaatsing, cirkelt en landt dan enige 100-den meters verder op een veldje.
Nu moet en gaat alles heel snel, ik wordt gemaand om snel te lopen. L & L dragen mijn bagage, zelf heb ik op aanraden mijn dikke donsjas aan gedaan omdat het wel een koud zou kunnen zijn in de helikopter.
Ik moet sneller lopen,hoor ik iemand roepen. Ik weet dat helikopter vluchten zeer duur zijn, en vaak per minuut wordt berekend. Maar dat snelle lopen gaat helemaal niet; IK PIEP en een gierend geluid komt uit mijn luchtwegen.
L & L rennen mee, sleuren ondertussen met mijn rugzak en duffel. Rames ondersteund mij samen met Choté, maar zo snel, dat kan ik nog niet volgen, ik ben buiten adem en kan niets meet Godver….Do..
Ik sta stil, zie de helikopter in de verte op mij wachten.
Rames roept: Come on Charlie !! On my bag ! De kleine Rames 165 cm hoog en misschien 55 Kg buigt zich voor mij voorover. En voor dat ik er erg in heb pakt hij mij vast en neemt mij op z’n rug…en loopt zo naar de helikopter, nee hij begint zelfs te rennen met 85 kilo op zijn rug.
Waarschijnlijk door zijn ervaring als drager, voordat Rames begon als klim sherpa, klaart hij dit klusje
Ik ben zelf al dodelijk vermoeid van alleen hem vast te houden en mijn benen op te trekken om niet met mijn voeten aan de grond te komen.
Bij de helikopter aangekomen, wordt ik uitgeput de heli geholpen, materialen, rugzak, duffel en tent worden er ook in geperst. En voor ik er erg in heb raken we los van de grond, en zie vanuit mijn ooghoek L & L nog wat foto’s van mij maken.
Na 10 minuten bij komen en enigszins weer normaal te kunnen hijgen, heb ik dan toch nog de tegenwoordigheid van geest gehad om in ieder geval mijn camera’s om mijn nek te laten hangen en probeer van de nood een deugd te maken.

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO

Emotioneel kapot en jankend vanwege de teleurstelling, het falen, mislukken, en de genomen beslissing, probeer ik wel beelden te maken van deze toch ook spectaculaire vlucht naar de landingsstrip van Lukla.

De piloot vliegt zeer laag en volgt de berghelling vlak onder en soms door de laaghangende bewolking, waar soms even een zonnestraaltje doorheen priemt.
Sode…. wat een indrukwekkend zo’n landschap vanuit dit perspectief. Door mijn tranen heen film en fotografeer ik.
Deze beelden, deze helikoptervlucht dat zal niemand willen geloven. Even schiet het door me heen hoe dat met de kosten moet van deze vlucht etcetera… Nou aan mijn hoela, dat zien we later wel, ik kom veilig onder…….

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO

De 20 minuten vliegen, “vliegen” in no time om en vliegen de landingsstrip van Lukla aan, terwijl ik denk: ik ben genezen en hersteld, zo voelt het.
Ik wordt uit de helikopter geholpen en na een paar passen moet ik snel onder de wieken vandaan. Ik klap bijna in elkaar van de kortademigheid bij deze actie. Dus NIKS over.
Nou daar zit ik dan op een betonnen treetje van het helikopterterras van Lukla.
3 dames, bekijken het geheel van mij en vragen over hoe en wat. Een van hen heeft meer of minder hetzelfde en met haar 2 vriendinnen willen ze haar terug begeleiden naar Kathmandu. Zo kassa 3 x USD $ 4000,-
Ik moet wachten op een volgende vlucht van Lukla naar Kathmandu.
binnen 10 minuten tijd landt er een andere helikopter. Vracht gaat eruit ( jerrycans , dozen, vracht en Kerosine ) en de 3 Canadeese dames gaan erin en weg zijn ze.
Mij wordt aangeboden om in het kantoortje thee te komen drinken, haha kantoortje. De ruimte houdt het midden tussen een keukentje, opslagloods, plantenkas, maar de thee is heerlijk en smaakt.

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO

Ik vraag naar de thee, of ik buiten mag wachten.

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO

Ik denk dat ik daar minder kortademig zal zijn in de frisse lucht.
Ze kijken me een beetje meewarig aan. Yes you can, ….” if you want to……”
Bij de volgende helikoptervlucht die aankomt, begrijp ik waarom. Je wordt bijna gewoon omver geblazen.
Oké sir, this is your heli flight to Kathmandu. So HURRY !!
Nu ik mijn Waterloo heb gevonden, kan ik er ook maar het beste van maken. Met de tranen in de ogen, van teleurstelling en verdriet, maar ook geluk en de wetenschap dat ik zo geen verder gezondheidsschade oploop en Yvonne ook spoedig “gezond” zal weerzien.


De helikoptervlucht van Lukla naar Kathmandu ( KTM ) is net als die naar Lukla spectaculair en duurt ongeveer 40 minuten. Als “bonus” zit ik helemaal voorin, naast de piloot. Ik ben dus de “co-piloot…”

P1120922 IMG_4167
Ik dacht dat ik op de heenreis met de Turbo Prop van Tatra al eerste klas vloog, maar dit is nog “beter” en sensationeler.
Ik heb een +/- 280 graden View li / re rondom.
Het landschap en hemelgewelf, vliegt van alle kanten, onder, langs, boven, links en rechts langs mij door.
Nu ik zit, en geen enkele inspanning hoef te verrichten, valt de dyspnoe enigszins mee. Dat ik mijn reisdoel niet 100% heb bereikt, maakt dat ik nu deze ervaring opdoe en deze beelden kan fotograferen en filmen, vanuit een perspectief, van waarvan het weinigen is gegeven.

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPROIMG_4172 P1120878 P1120923

De piloot vindt het prima dat ik film, trots met zijn lederen jack, goeden epauletten, geharnaste handschoenen en Ray Ban ® zonnebril.
Met de zon vol in onze snuit, vliegen we over heuvelruggen, nederzettingen, bloesembomen, en terrassen.
Hier en daar vliegen we door “bloemkool-wolken” , stijgen, hotsend en rammelend,  hoger en hoger om over de hoogste toppen van de passen te raken. Vervolgens aan de andere kant stort de helikopter dan weer de diepte met de neus deels naar onder om lager weer meer horizontaal te vliegen.ROHWROHWWW WOUW !!

Je moet geen zwakke maag hebben. De vlucht duurt natuurlijk langer als met de Twin Otter toen we vanuit Katmandu naar Lukla vlogen.
Dat geeft mij de gelegenheid om veel beelden in me op te nemen en vast te zetten.
Na verloop van tijd, worden de bergen hellingen, en de hellingen, glooiingen totdat we door het dal van Kathmandu vliegen richting de luchthaven.

Kathmandu met al zijn steenfabrieken en hoge schoorstenen die rook uitbraken, komt langzaam in zicht.
Nu ook de luchthaven in zicht komt, speelt het volgende bij mij door het hoofd. Hoe en wanneer ga ik Yvonne bellen en informeren over het hoe en wat, zonder dat zij de schrik van haar leven krijgt.
Eerst maar eens zien hoe ik van de luchthaven afkom, met bagage, het overgewicht ervan etc.
De luchthaven van Kathmandu heeft een apart helikopterveld. In de aanvliegroute ervan zie je wel meteen het gecrashte vliegtuig staan van Turkish Airlines dat recent naast de landingsbaan is terecht gekomen en toen de luchthaven meerdere dagen plat legde. Het toestel is deels ontmanteld, maar nog steeds ( van kort bij  zeker ) goed herkenbaar. De rode letters van TA zijn wit overgeschilderd maar van zo kortbij nog steeds goed zichtbaar. Ik begrijp waarom ze dit vliegtuig zo ver uit het zicht van de terminal hebben geplaatst. Het is geen geruststellend gezicht voor passagiers vanuit de terminal.
Een pickup busje staat klaar om mij en mijn bagage op te pikken en met een grote omtrekkende beweging rijden we om de hele luchthaven heen. Her en daar staat zogenaamde militaire bewakers, maar die zijn meer bezig met hun eigen ding als bewaken.
Ik verwacht dat ik ergens nog moet uitchecken of iets dergelijks, of in ieder geval mijn bagage overgewicht moet voldoen. Maar niets van dit alles. Op het ogenblik dat de pick-up stopt, sta ik bij de poort die de uitgang is van het vliegveld. Geen paspoort controle, geen bagage controle, Niets.
Ik stap uit en kijk om me heen of ik iemand van Summit Trekking zie, die me daar zou opwachten om naar een dokter te gaan voor controle en diagnose tbv vergoeding van de nota van de helikoptervlucht.
In tegenstelling hiervan staat er 2 personen klaar die mij  een grote ( bijna ME achtige bus) in willen krijgen.
Het is een grote oude Ambulance bus type: heel oud merk Tatra.
Hello sir, you go to Hospital, zegt een hospic vriendelijk lachend.
No way, NO hospital!!, we gaan nergens naar toe, en zeker niet naar een Hospital, ik zou naar een dokter gaan voor een medische verklaring, met iemand van Summit Trekking. Dat is wat Choté mij als laatste zei, voor ik de helikopter inging.
De discussie over welles / nietes to the Hospital gaat zo nog even, en uiteindelijk stem ik in, als er met veel moeite blijkt dat ik niet naar een Ziekenhuis wordt gebracht, maar na een medisch centrum voor buitenlanders waar iemand van Summit Trekking op me wacht. Ik let wel nog even goed of al mijn bagage, rugzak en duffel mee gaat uit de pick-up. De hospic die mee achter gaat vindt dat ik op de brancard behoor te liggen, maar dat weiger ik pertinent. Ondertussen jammert hij in zijn beste Nepali/Engels zijn vragen af over allergieën, medicijn gebruik.
De ambulance rit heeft 2 voordelen en 1 nadeel. Voordeel is dat je met een ambulance met loeiende sirene overal door mag rijden, 2 je alle verkeersregels mag negeren, evenals stoplichten en andere weggebruikers.
Nadeel, dit “taxi” ritje blijkt later USD 50,- $ te kosten, met een taxi had het normaal 300 Nepali Roepie hebben gekost ( € 3,- )
Uiteindelijk arriveren we na een cowboy rit door Kathmandu nabij diverse consulaten op een rustige oprit en P-plaats van het CIWEC clinic een voor Nepales begrippen keurig en strak gebouw. Ik word vriendelijk onthaald door iemand van Summit Trekking, die mij gerust stelt, voor de bagage zorgt, mij overal begeleidt. Hij zal mij overal bijstaan, op mijn spullen en bagage letten.
Hij geeft uitgebreid informatie dat dit een betrouwbaar centrum is, vooral ook gericht op buitenlanders, en is gespecialiseerd op gebied van AMS , HAPE en hoogteziekte in het algemeen.
Het centrum is alom bekend en gerenommeerd bij buitenlandse Alarmcentrales en reisorganisaties, en heeft een naam hoog te houden.
Binnen, een ietwat gedateerd interieur, maar wel keurig, netjes en professioneel.
Een verpleegkundige? neemt mij mee naar een aparte kamer en bevraagt mij, terwijl zij ondertussen mijn bloeddruk, temperatuur, zuurstofsaturatie SaO2 en pols opneemt. Of ik daarna wil volgen naar de dokter, Dr Gerda Pohl from England.
Kan ik dan wel nog even naar het toilet voor een plas? want ik ben vanaf vanmorgen niet meer geweest. Nou dat mag.
Daarna wordt ik verder door haar onderzocht, testen, ECG, Röntgen foto voor-achterwaarts en zijwaarts.IMG_4175
Ik begrijp tussen de regels door dat een mogelijke opname dreigt. Daar heb ik A: geen zin in, zie ook de noodzaak ervan niet en ik vermoed een hele belangrijke economische reden.. Ik bluf dat ik arts ben op op de Cardio Chirurgische Intensive Care in Maastricht, en dat heeft wel zo zijn effect. Zo zelfs dat ik ook niet terug hoef te verschijnen over 2 dagen voor de normaal uit te voeren 2e check á ¤ 280,- USD.
Ik moet wel beloven bij verslechtering direct naar de clinic te komen. Ik mag minimaal 48 uur niet vliegen. Overdag moet ik de komende tijd de smog mijden in Kathmandu overdag. Ook geen bezoek aan Swayambhunath tempel vanwege zijn vele trappen. Nou daar hoeft ze niet bang voor te zijn.
Zijzelf komt uit Engeland en kent in Maastricht, een vriendin van haar werkt er ook, of ik onze collega ook ken?
Haha nee , er werken zoveel mensen in het AZM..
En dan mag ik eindelijk bijna weg. Nog even de VISA ® card laten leeg trekken.
Vervolgens wordt ik door Lahkpa van Summit Trekking met een door hem geregelde taxi naar het Summit Hotel gebracht.P1120570

Hij heeft alvast voor 1 nacht een kamer gereserveerd. Ik heb dan het geluk dat ik mijn geplande 4 overnachtingen van 1 t/m 4 Juni mag switchen naar de de komende aanstaande 4 dagen.
Dus ik ben in ieder geval de komende 4 dagen onder de pannen” tot en met Zaterdag hier logeren inclusief breakfast.
Nou dat is nog een geluk bij een ongeluk.
De bagage wordt keurig voor mij naar de kamer gebracht. Ik kan alleen het looptempo van hem niet volgen, zelfs niet zonder bagage.
Op de kamer geef ik hem dankbaar een vette “tip”
Ik pak eerst mijn GSM. Hoe ga ik Yvonne informeren.
Ik druk het nummer en ……
Bij het horen van Yvonne’s stem zijn daar al de waterlanders.
“Kom aan Sjarel, verman je, probeer zakelijk te zijn”
…..Hallo Yvonne: Met mij, ik moet je wat vertellen…

Woensdag 15 April 2015 Kathmandu

Gisteravond, met de geruststellende gedachte dat ik mijn 4 gereserveerde dagen van Mei naar voren heb kunnen schuiven, neem ik mij voor lang te willen slapen. Dus eerst nog die niet vanzelfsprekende douche die ik dagen gemist heb. Ohh wat een luxe !!
Hevig transpirerend word ik ’s morgens wakker. Mijn bed vochtig van het zweten.
5.oo u vroeg wakker, tja , al dagen ben ik vroeg wakker dus waarom zou dat nu anders zijn.
Ik herpak wat spullen uit mijn bagage, was wat spulletjes uit en organiseer mijn kamer een beetje voorde komende dagen. Zo ziet het er redelijk overzichtelijk uit.
Ik heb mijn foto uploads regelmatig onderweg bijgehouden. Ik werk mijn laatste foto’s bij van mijn 2 camera’s en GOPRO.
Dan is er ontbijt. Het Summit Hotel heeft een heerlijk bijna koloniale uitstraling. Het ligt hoog genoeg voor een goed uitzicht over de vallei van Kathmandu en heel in de verte zie je het Himalaya gebergte liggen.
Hoog torent de apen tempel Swayanbuti boven de “skyline”van Kathmandu uit. Van daaruit moet je ’s morgens heel vroeg een spectaculaire zonsopgang en uitzicht over de stad kunnen hebben. Dat is helaas dus niet voor mij weggelegd.
Ik verorber het “heerlijkste ontbijt” sinds tijden. Bijna overdadig: Omelet , broodjes kaas, boter, yochurt met diverse soorten vers fruit en melk, veel melk.
Het valt de bediening op, want weinig mensen gebruiken koude melk, dus brengen ze me een extra groot glas.
Na het ontbijt, zit ik met koffie te wachten totdat het in Nederland 9.oou is om de SOS Alarm Centrale te kunnen bellen. Maar ja, een alarmcentrale is 24 uur bereikbaar, dus ik bel ze toch maar meteen (lokale tijd 8.oou / Nl-tijd 4.oou) om hen te informeren over mijn gezondheidstoestand, mijn helikoptervlucht, en mijn bezoek aan de kliniek.
Mijn telefoonoproep wordt meteen beantwoord. Ze nemen mijn gegevens op, vragen naar details en of ze mijn gegevens mogen opvragen, bij mijn huisartsen, en de kliniek CIWEG hier in Kathmandu, of ik medicijnen gebruik(te) en of ik ziek was vóór vertrek.
Nou mijn gegevens mogen ze gerust inzien, ik heb niks te verbergen.
Oke, men gaat verder met onderzoek en kijken wat de mogelijkheden zijn. Daar is overleg voor nodig met Medici, Heli-personeel, CIWEG-Clinic etc. Mijn dossiernummer weet ik inmiddels uit mijn hoofd: 1599179995-B
in de loop van de dag beloven ze mij terug te bellen. Oké, dat wordt wachten, wachten en nog eens wachten.
Gelukkig valt het weer niet te zeer tegen. Ik wissel van positie, dat wil zeggen: van terras, naar kamer, naar lobby, naar Swimming Pool, jammer genoeg is het zwemwater nog te koud evenals de buitentemperatuur, etc.
Ik merk nog steeds dat iedere toename van inspanning dat ik per-acuut benauwd of kort van adem word en dan weer veel tijd nodig heb om op verhaal te komen.
Omdat de ANWB alarmcentrale, in combinatie met de NKBV- ( Nederlandse Koninklijke Bergsport
Vereniging) en UMC-zorgverzekering, allen onder dezelfde  parapluie vallen, zij de communicatielijnen vrij kort.
Men beloofd me, dat ze mij vandaag voor 17.oou lokale tijd (13.oou NL tijd ) terug zullen bellen.
En inderdaad krijg ik rond het beloofde tijdstip een telefoontje, met de mededeling dat de kosten van de helikoptervlucht gedekt zijn en worden verrekend. De kosten van CIWEG kliniek zullen gewoon door de ziektekosten verzekering gedekt worden. Men is ook al bezig om een vlucht te regelen, maar daar hebben ze nog enige tijd voor nodig.
Wel mag ik al mijn voorkeur aangeven of ik op Zaterdag met Turkish Airlines via Istanbul of op Zondag met Malasian Airlines wil terug vliegen. Morgen (Donderdag 16/April) krijg ik dan een bevestiging of dat allemaal gaat lukken om het zo te regelen en het allemaal doorgaat.
Ik bel, sms en app alles door via en naar Yvonne. Daarmee worden de zorgen die zij al die tijd over mij heeft iets minder. Ik ontvang veel steun vanuit Maastricht. Ook mail ik vanuit het office center van het hotel de bescheiden door van de nota van de helikopter vluchten van FISHTAIL, en de medische kosten bij CIWEG.
fishtail helikopter rekeningRekening Ciwec 001

 

 

 

 

 

 

 

Die middag krijg ik telefoon dat de vlucht definitief is en later nog een telefoontje vanuit de receptie. There is somebody waiting for you.. Iemand die U wil bezoeken in het ziekenhuis, of, nu U niet meer in het Hospital bent, hier op Uw kamer…iemand uit Holland… from azM (Academisch Ziekenhuis Maastricht “mijn werkgever) Ik sta perplex. Ik heb  en ben niet ziek gemeld bij mijn werkgever, hoe kan iemand  mij dan hier komen bezoeken…en al helemaal uit NL??? Bovendien kende hij Yvonne ook nog eens.
Ik meld dat dat bezoek niet op de kamer zal ontvangen, maar dat ik naar de receptie kom, op een “neutrale plek”  Enigszins voorzichtig en achterdochtig kom ik aan bij de receptie. Daar zit een keurig geklede Nepalese heer te wachten. Hij stelt zich voor als Madu.            Ik bevraag hem hoe hij mij kent, en überhaupt weet dat ik hier, in dit hotel ben en verblijf.

Na enige uitleg, blijkt het eigenlijk logisch te zijn: Op ons werk, ook dat van Yvonne, kennen we beide Liesbeth, fysiotherapeute binnen het azM, die twee maal meeging op  onze ROPA-runs. Zij is getrouwd met een Nepalees, en gaat meer als regelmatig naar Nepal om daar te werken. Zij heeft een bijzondere band met het land en de bevolking.          Zij hoorde enige weken van Yvonne op de kinderafdeling dat ik naar Nepal zou gaan, en was bijzonder geïnteresseerd. Gaande weg mijn reis hoorde zij van mijn ontwikkeling over AMS en belde Madu om mij dan toch even te bezoeken in het vermeende hospital, Ook hij kende Yvonne en mij, en na enig geheugen graafwerk, was ook hij aanwezig bij de terugkeer van een van de ROPA runs, toen hij Liesbeth kwam afhalen na terugkomst.           Het ijs was gebroken en mijn argwaan verdween als sneeuw voor de zon. Over en weer vertellen we van onze ervaringen, zijn Guesthouse waar hij een B&B runt, na het overlijden van zijn vader. Hij moet lachen om mijn argwaan verhaal. Haha.
Na een dik uur, vertrekt hij weer voor nog wat zakelijke besprekingen in Kathmandu, voordat hij weer 1 uur terug rijdt naar zijn woonplaats Pokhara.

 

Donderdag 16 April 2015   Kathmandu

Ik  weet nu dat de vlucht zeker is, van vluchtnummer TK 727 en TK 1953 van Turkish Airlines. Ik krijg alleen geen ticket. Op de luchthaven moet ik mij bij de balie van TA melden met de vluchtcode RCCZWV. Daar zou ik dan ticket mee moeten ontvangen??          Na al 2 dagen “Kathmandu-verbod” van Dr. Gerda Pohl, en de wetenschap dat mijn terugvlucht nu definitief is, ben ik toch van plan Kathamndu te willen bezichtigen en informeer ik, of en hoe  verantwoord het is om de volgende dag met een taxi naar Thamel te gaan, voor een toeristisch bezoek, en daar nog wat te shoppen en te bezichtigen.
Dat zou geen enkel probleem moeten zijn. Aan de poort va het hotel staan dagelijks taxi’s die je voor 400 N Roepie naar Thamel brengen, en zo nodig op je willen wachten.
Ik heb van te voren de plattegrond van Kathmandu bestudeerd en weet waar de Nort Face shop ligt en hoe ik mij daar verder kan oriënteren. Dus gaan we op pad. Inderdaad door het drukke verkeer gaat het over de Bagmati rivier  naar het centrum van Thamel.
Zoals afgesproken wordt ik afgezet bij de North Face shop in drukke winkelstraat. We zij dan inmiddels langs het National StadiumP1050641 P1050644 en Thundikhel Parc. De chauffeur biedt inderdaad aan om te willen wachten voor dezelfde ritprijs. Hoe lang vraag ik?  Nou 1 tot 2 uur wil hij wel wachten. Ik begrijp het wel. In de tijd dat hij terug moet rijden door het drukke verkeer, zonder te weten of hij straks wel nog een rit “vangt” is het voor hem interessanter te wachten met een zekere rit én inkomen. Maar 2 uur vind ik tekort.
Ik zwerf heerlijk door Thamel, de steegjes, shopjes, restaurantjes, gebedstempeltjes, guest houses, B&B’s en alle stalletjes die er staan. Je kijkt je ogen uit, wat een bedrijvigheid. Mensen die vanaf hun fiets bananen verkopen, of water of wat dan ook. Het is een andere wereld.
Voor mijn vriend Henk, die mij een deel van mijn zonnencellen installatie heeft uitgeleend, scoor ik een nieuwe Nepal kaart, Nepali muts en Nepali flag.    P1050629

P1050640 P1050639

De massa uitlaatgassen, doen mijn toch al  beschadigde longen niet veel goed. Na 3 uur door Thamel te hebben gestruind, wordt het tijd dat ik een wat rustigere en gezondere lucht en omgeving terecht kom: Summit Hotel. Ik vindt een taxi aan de overzijde van het Thundikel Parc. In tegenstelling tot de fix price van de taxi-chauffeur van het Sunnit Hotel , kost de rit terug geen 400 NR maar slechts 300 Roepie. We betalen keurig het gevraagde bedrag en gaan terug op weg naar het Summit.

11392784_893651457339980_3634278613598168386_n

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO

Op het terras van het hotel, smaakt een biertje heerlijk. Nu merk ik hoe “kapot” ik ben van deze inspanning en ook door de smog hier in deze enorme stad met zijn 2 takt scooters, brommertjes en oude auto’s en rokende vrachtwagens. Zeker 3/4 van de inwoners loopt rond met een mondmasker. Zelf denk ik dat het niet veel helpt. Ja tegen wat stoffige lucht misschien, maar niet de uitlaatgassen.

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO

P1050631P1050639P1050633P1050638 P1050636 Je krijgt bijna een cultuur shock na zoveel indrukken. Zeker na zolang in de rust van de bergen te hebben gezeten, is de drukte in de straten overweldigend. Ondanks dat ik merk dat het eigenlijk te vermoeiend was, informeer ik aan de receptie van het hotel of het mogelijk is een half dagdeel met een privé gidsen privé taxi chauffeur voor morgen te regelen. Ze hebben even tijd nodig om te kijken of dit lukt. Voor mij de laatste hele dag in Kathmandu en ik zou het eeuwig zonde vinden om helemaal niets van Kathmandu’s tempels te zien. Niet wetende wat we nu weten.
Ik krijg bericht van de receptie dat ik voor 5000 N Roepie (€50,-) met privé gids en taxi een halve dag de Pashupatinath tempel(s) én de Boudhanath tempel kan bezichtigen. Om 9.oo uur wordt ik opgehaald.

Vrijdag 17 April 2015 Kathmandu stad

Om stipt 9.oou wordt ik, na een compleet en goed ontijt, door stadsgids Tembe opgehaald met zijn taxi chauffeur. Nou, daar gaat de stads toerist. Ik ben blij met de goede begeleiding. Zo kan ik in een relatief korte, efficiënte tijd goed afgestemt 2 tempels bekijken. De apentempel, Swayambuti, met zijn vele trappen zullen we dan maar links laten liggen. Door het iedere keer weer drukke verkeer wordt richting gezet naar de luchthaven en verder door richting het tempelcomplex van Pashupatinath. In de aanloop naar het complex zijn er de vele shops met veel kleurige poeder, keurig gerangschikt.   in de houten bakken.

P1120935

P1120934

 

 

 

 

Aan de entree poort waar we betalen voor de toegang, verzamelen zich ook al veel verkopers van souvenirs, blikken prullaria en namaak spul. Geflankeerd door vele apen die er vrij rondlopen. De souvenirs-verkopers laten zich niet gauw afschudden. Iedere Westerling heeft geld zat en zal moeten kopen, mooi of niet mooi.
Pashupatinath is de belangrijkste hindoetempel in Nepal en ligt aan de heilige Bagmati rivier. Aan de gaths, de trappen om naar de rivier af te dalen zijn plateaus gemaakt waar de dagelijks crematies plaatsvinden. De Pashupatinath tempel is voor niet-hindoes niet toegankelijk, maar het zijn de crematies die vele bezoekers naar Pashupatinath trekken. Hoewel de dood bij het leven hoort is het iets waar je liever niet mee geconfronteerd wil worden. Crematies zijn hier niet hetzelfde als bij ons in het westen, waar men het lichaam in een kist buiten het zicht van de nabestaanden verbrandt.

P1120937

Zodra we de Bagmati rivier oversteken zien we al direct een brandstapel op de crematieplaats voor de rijken. Ook de doden zijn hier niet gelijk. Van de negen crematieplaatsen zijn er zeven voor de gewone man en vrouw, één voor de rijken met aanzien en één voor de koninklijke familie. Vanaf de overkant van de rivier kun je alle gebeurtenissen gadeslaan. Op dat ogenblik wordt er een belangrijk persoon gecremeerd. aan onze zijde van de rivier staat een legeronderdeel muziek te blazen.

P1120944

P1120943De brand wordt door twee mannen gemanaged door af en toe met lange bamboestokken in het vuur te porren om het vuur verder aan te wakkeren. Naast de brandstapel zit de oudste zoon van de overledene die als teken van rouw zijn haren heeft afgeschoren. Het is voor mij moeilijk te begrijpen dat hij daar zo rustig zit terwijl het lichaam van zijn vader in rook op gaat. Het is indrukwekkend, maar door de serene sfeer is het niet akelig. Aan het einde van de crematie zien we dat de nabestaanden naar de rivier toe lopen. De oudste zoon ontkleedt zich en gooit zijn kleding in de rivier. Daarna wordt hij geheel in het wit gehuld. Schijnbaar zal hij het komende jaar in het wit gekleed door het leven gaan.P1120942 P1120936

 

Zodra de stapel goed vlam heeft gevat, wordt er stro over het lijf gelegd. Dit stro is vooraf in de Bagmati rivier natgemaakt waardoor er veel witte rook vanaf komt. Het gezicht van de overledene is niet meer zichtbaar en nu begint voor de nabestaanden het wachten totdat alles is opgebrand. Hier gaan enkele uren overheen.

P1120938Het is wel de vraag hoe lang het houdbaar is dat reizigers deze plaats bezoeken. Als er veelvuldig reizigers zijn die geen respect kunnen opbrengen voor de nabestaanden dan zou het logisch zijn als men het bezoek aan deze plaats verbiedt. De entreegelden dragen dan wel bij aan het onderhoud van de tempels, maar zo te zien is het lang niet genoeg om het culturele erfgoed sneller te restaureren.IMG_4184 IMG_4183P1050664Pashupatinath trekt met haar belangrijke hindoete mpel veel “heilige mannen” (Sadhus). Deze mannen met hun kleurrijk beschilderde gezichten en hun lange rastahaar weten dat ze erg fotogeniek zijn. Als er iemand een foto van hen maakt gaat daarna hun hand direct in de bedelhouding. Sadhus zijn officieel gezien afhankelijk van giften, maar het poseren lijkt hier eerder een goede business. Voor 100 NRoepie ( 1€) ga ik met hen op de foto. Bij het fotograferen merk ik wel dat iemand achter mij aan mijn rugzak bezig is. Ik draai mij om en een oudere Nepalees begint onschuldig wat omhoog te kijken.

Tja, en dan te bedenken dat ze op deze manier, dan in het hiernamaals (nirvana)  in een slechter leven terug komen.P1050670 P1050669 P1050667 IMG_4185 IMG_4187

Het is echt terecht dat dit complex op de werelderfgoed lijst staat, maar er moet toch echt méér geld bij.
Via de stoepa’s en de trappen omhoog naar het Mrigathali Deer Parc, tja wat zullen we er van zeggen, en lopen we dan weer via een pad door het bos in een passende vorm van natuur en religie naar de achter uitgang, van de 11e eeuwse Goraknath tempel, geweid aan Shiva die hier ooit verscheen in de vorm van een gouden hert

P1050688

 

 

P1120971

Als we de brug oversteken, begeleid door apen, zien we aan de overkant van de brug op de oever van de rivier een veelkleurig tafereel. Een bruiloftsfeest, waar de kleuren vanaf spetteren. Machtig mooi.
Aan de overkant wacht onze taxi al geduldig, en rijden we verder naar Boudhanath, de Boudha tempel. Deze ligt niet ver af van het Puthanath complex.

Van boven,  ziet de Bodnath Stupa eruit als een gigantische mandala of diagram van de boeddhistische kosmos. En zoals in alle Tibetaanse mandala’s, vier van de Dhyani Boeddha’s markeren de kardinale punten, met de vijfde, Vairocana, verankerd in het centrum (in het witte halfrond van de stupa). De vijf Boeddha’s van de vijf elementen (aarde, water, vuur, lucht en ether), die zijn vertegenwoordigd in de architectuur van de stoepa’s.

P1120987

Er zijn andere symbolische getallen: de negen niveaus van Boudhanath Stupa vertegenwoordigen de mythische Mt. Meru centrum van de kosmos; en de 13 ringen van de basis naar de top symboliseren het pad naar verlichting, of “Bodhi” – vandaar de naam van de stupa’s.P1120973

Onderaan is de stupa omgeven door een onregelmatige 16-joekige wand met fresco in de nissen. De aanvulling op de vijf Dhyani Boeddha’s, wordt Boudhanath Stupa nauw verbonden met de Bodhisattva Avalokiteshvara (Padmapani).De mantra van Avalokiteshvara – Om Mani Padme Hum – werd uitgesneden op de gebedsmolens naast de beelden van Avalokiteshvara rond de basis van de stupa.

De basis van de stupa bestaat uit drie grote platforms, steeds kleiner. Deze platforms symboliseren de aarde, van hieruit kijk je uit op de bergen en kun je luisteren naar de gezangen van de vrome monniken die lopen rond de stupa lopen te bidden.

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO

Vervolgens komen twee cirkelvormige sokkels ter ondersteuning van de halfrond  stoepa, en symboliseren het water. Zoals bij Swayabunath wordt Bodnath gekenmerkt door vierkante toren met het alomtegenwoordige Boeddha ogen op alle vier zijden.

In plaats van een neus is een vraagteken-symbool type, dat is eigenlijk de Nepali karakter voor de nummer 1, het symbool van de eenheid en de ene weg naar verlichting van de Boeddha’s leer te bereiken. Boven dit is het derde oog, het symbool van de wijsheid van de Boeddha.P1050693

De vierkante toren wordt bekroond door een piramide met 13 stappen, die de ladder naar verlichting voorstelt. De driehoekige vorm is de abstracte vorm van het element vuur. Op de top van de toren is een vergulde luifel, de belichaming van de lucht, met daarboven een vergulde spits, symbolisch van ether en de Boeddha Vairocana. Gebedsvlaggen  aan de stupa wapperen in de wind, het dragen van mantra’s en gebeden hemelwaarts.

P1050705 P1050690

DCIM101GOPRO

DCIM101GOPRO

Omringende Boudhanath Stupa zijn straten en smalle steegjes vol met kleurrijke huizen, Tibetaans boeddhistische kloosters en straatverkopers. De stoepa loop je altijd rond met de wijzers van de klok mee.
P1120991 P1120989 P1120992

P1120988 10479172_10152987472743173_8534996480237108211_n P1050693

Dat doen wij dus ook, en ik ben blij als ik Temba iets te drinken kan aanbieden in een van de restaurantjes gelegen boven op het terras van een van de gebouwen rondom de stoepa.
Zo kan ik even bijkomen van de enorme indrukken en van de totaal andere cultuur zoals wij die kennen. Daarnaast ben ik ook lichamelijk behoorlijk moe. Als we dan ook iets gedronken hebben is het ongeveer 12.oou. Tot 13.oou zou ik op pad zijn met mijn stadsgids en chauffeur. Ik stel voor dat we retour Hotel gaan, zij verdienen dan nog een uurtje en ik kan gaan uitrusten. Per slot van rekening moet ik ook mijn bagage  nog klaar maken voor mijn vlucht morgen terug naar Nederland.
Zo komt en een dag later en 2 1/2 week eerder als gepland, een eind aan mijn 5 weken geplande reis naar Nepal en sluit ik mijn vrouw en dochters weer in mijn armen.P1050708 P1050709
Toen nog niet wetende dat er 5 dagen later een enorme ramp over Nepal heen “walste” met onnatuurlijke  krachten, die het hele mooie Nepal en zijn prachtige cultuur historische tempels, monumenten, huizen, maar ook gezinnen, hele dorpen, familie’s, dramatisch vernietigden, beschadigden en doodden. De vele doden die geborgen moesten worden.
Daarnaast denk ik  ook, met grote zorgen aan mijn tochtgenoten die daar dan nog zitten, en ook daadwerkelijk een week vast hebben gezeten, en de toffe deenemers van  Run2Day Mera Peak Challenge 2015 ( waar ik contact mee had) uit Zwolle , die in Kathmandu de beving aan den lijve ondervonden.

10406674_893650740673385_2930105783955096956_n P1120992
Het hele land moet weer opnieuw opgebouwd, nieuwe infrastructuren aangelegd.
Maar de Nepali zijn een krachtig en buigzaam volk.
Hopelijk ondersteunen wij hen, zowel financieel als ook fysiek, als klimmer, toerist, en bezoeker. In welke vorm dan ook, zij verdienen het.
Zoals er ook wel gezegd wordt:
The first time you go to Nepal you come for the mountains, but you will come back foo the peoples
Om Mani Padme Hum    

P112098811242201_893650734006719_1272435436408702023_n - kopie

P1120991P1120989

 

 

 

 

 

11141725_893725387332587_8012186924716160339_n - kopie 11133811_893650947340031_626368217571481707_n       Sj@rel

11392827_893650750673384_8038922149624022356_n

 

 

 

 

 

Video | Geplaatst op door | 3 reacties

SMS loop 2013

IMG_0685

Zoals de afgelopen jaren, traditioneel, wordt er aan het uiteinde van het jaar door een paar loop-verslaafden, Simon Blok, Jo Schoonbroodt, Klaus Krolzig, Huub Rokx, een genieten loop georganiseerd, De SM, SMS of USM-loop.
Ofwel de SMloop, http://www.smloop.tk/
De SM-Loop kent geen formele organisatie. De zaken worden onderling geregeld bij een toevallig treffen, via de mail of met gebruik making van de sociaal media. Statuten, bestuur, commissies, werkgroepen, leden, vergaderingen, KNAU regels, vergunningen e.d. zijn dus onbekende begrippen. Sponsors en betalende deelnemers heeft de SM-Loop ook al niet. Dat schept maar verplichtingen die de pret van het organiseren en het nog zelf meelopen maar bederft.
Daarnaast brengt de organisatie nog hulptroepen op de been in de vorm van enthousiastelingen die hier en daar een handje helpen.
De SM, SMS of USM-loop. Dat wil zeggen: geen loopwedstrijd maar een ongeorganiseerde “wilde loop” bijeengehouden door 3, sorry inmiddels 4 “voorlopers” en een gelijk aantal “nalopers” Zij zorgen ervoor dat de hele meute van vrijwillig aangemelde SM’ers. Naast de SMS (halve marathon) de SM-loop ( hele marathon) en UMS (Ultraloop) is er dit jaar de 10 Km loop.
Dit alles vanuit uitspanning De Nachtegaal start en finish. De uitbater van deze gelegenheid, ontvangt iedere loper, biedt hem thee, koffie, omkleed faciliteiten, en schiet zijn klanten weg bij de startlijn, met een harde PAAAF! Daar staat natuurlijk tegenover dat, jaha zij of hij, bij het beëindigen van ieders loop: 10, 21, 42 en 63 Km hier zijn vochtverlies hier hopelijk aanvult. En meestal is dat in de vorm van bier, ook ivm de calorieaanvulling: Alcohol = 9 Kcal/gr
Dit jaar is mijn 5e deelname van de SMS loop. Omdat de oorspronkelijke beschrijving van deze loop de SM-loop is, zijn de reacties van niet lopers hilarisch, en onder bekenden wordt besmuikt gereageerd: Dat had ik nooit achter hem uitgehaald dat die aan SM deed.
Hoe dan ook, ik heb ook nog een aantal vrienden en bekenden weten te motiveren om ook mee te lopen, zelf via en van hen lopen ook een aantal trialeten van Stein mee, en daarnaast ben ik er best trots op dan mijn vriend Herman maar ook Paul weer meeloopt. Paul Koeijmans is binnen deze hele loopwereld al helemaal geen onbekende.
IMG_0688
Na een goed verzorgd thee en koffiebuffet, is de traditionele speech daar.
Alle lopers worden geïnstrueerd, en lopers die zich niet houden aan de voorschriften worden rechtmatig verordonneerd zich vooral aan de regels te houden.
IMG_0688
Bij het eerste start/schot/PAAF gaan de SMSers weg. De Ultra’s en SM-ers zijn 10 minuten eerder gestart, iedereen verbaasd achterlatend. Wat gaan die mensen in godsnaam op een regenachtige dag doen ? Maar zoals bekend is GOD een (Zuid-)Limburger en zorgt vrijwel direct voor fantastisch weer.
Dat wil niet zeggen dat alle paden, paadjes, treks, routes, geasfalteerd, droog, dan wel stoffig zullen zijn.
Voorbij Camping Geuldal zit het tempo er al aardig in, de GeulemerMeulen wordt gepasseerd en De Brakke Berg zien we al rap liggen.
Het is een beste teleurstelling, dat we na de regen van de afgelopen 12 uur, NIET het weiland inlopen om langs Chateau Gerlachus te rennen.
In plaats daarvan volgen we de route rechtdoor naar uitspanning Tivoli, rechtstreeks naar Valkenburg. Het toeristisch centrum wordt “genomen” en er wordt koers gezet naar richting Kasteel Oost,IMG_0687
op weg langs de Geul richting Schin op Geul.
Ook deze route wijkt iets af, er wordt niet de bergop weg genomen overlangs het spoor.
Daarvoor in de plaats ronden we Schin op Geul via de bovenkant.
bij het oversteken van de Provinciale weg neem ik de eerste van 2 valincidenten waar.
Met een huidwond over de neus vindt snel eerste hulp plaats, en gelukkig is de rustplaats in de nabijheid van de Keuteberg zeer nabij. Daar wordt de eerste plastisch Chirurgie op het slachtoffer toegepast. Hij, en trouwens ook de andere deelnemers herstellen hier snel van de zeer goed verzorgde catering van Simon Blok en zijn bevallige assistentes.
Warme gezoete thee mét peperkoek is onze beloning.
Dat deze pauze slechts 10 minuten duurt, en de catering dat in zo’n korte tijd weet te verhapstukken, is mij nog steeds een raadsel. Maar het is dat het signaal : VERTREK klinkt, en er spoorslags vertrokken wordt naar de Keuteberg.
“Gelukkig” buigen we, vóór het bereiken ervan, links af en volgen via 2 koeienhekjes de Geul.
Dat we niet de Keuteberg op zijn gerend, betekend nog niet dat we daar helemaal niet mee te maken krijgen, want via een omtrekkende beweging wordt deze toch achterlangs genomen.
Nu worden we wel beloond door het magnifieke uitzicht dat we vanaf hier hebben op het Gerendal
IMG_0692IMG_0691
Nu moeten we alleen nog bergaf om Schin op Geul weer te ronden.
Onderaan de Keuteberg passeren we nog de lopers groep van atletiek Maastricht.
Er klinken aanmoedigingen en diverse herkenningsgeluiden.
Dan is het, voor we het weten alweer de volgende bevoorradingspost bereikt vlakbij Kasteel Oost.
IMG_0693IMG_0698IMG_0694IMG_0696IMG_0699
Vanaf nu is het uitlopen door Valkenburg, langs alle toeristen, de oude Leeuw brouwerij, en lopen we weer terug langs de Geul naar de Brakke Berg, Geulemer Meulen, en zien we De Nachtegaal al weer in de verte liggen..
Met ruim 21,5 Km in de benen is het goed te finishen en ontvangen te worden door deelnemers, familie, vrouwen, vrienden.
Door een goede spreiding van het arriveren van de diverse groepen zijn de piekbelastingen binnen zeer aangenaam en kan iedereen genieten van spijs en drank.
Dank aan de organisatie, die later als ons zal arriveren, maar volgend jaar zijn we zeker weer van de partij.
Alle beste wensen voor deelnemers en SM organisatie. Zelden hebben we zo’n goede MEESTERS en MEESTERESSEN gehad, waarvoor nognmaals dank.
Merci Sj@rel IMG_0701IMG_0700IMG_0704IMG_0702IMG_0705

Geplaatst in bergsport, Geen categorie, Gezondheid en welzijn, Hobby, sport | 1 reactie

Maastrichts Mooiste 2013, 10e Editie

Maastrichts%20Mooiste_clip_image001

http://aktiefoto.nl/zoeken/scripts/bladeren.asp?contentId=1&evenement=20130609-maastricht&foto=mm13-5836&richting=back&methodeZoeken=startnummer&FBB=N&fotoID=3689874

Maastrichts Mooiste 2013, 10e Editie

Posted on 12 juni 2013 door sjarelverhoeven

Maastrichts%20Mooiste_clip_image001

Met de Aconcagua beklimming nog in de benen, van Zuid America’s hoogste berg met zijn 6963 Mtr in mijn,niet geslaagde, maar wél ervaringsrijke “mandje” heb ik mij ingeschreven voor de 15 Km van Maastrichts Mooiste.
Dat moet geen probleem zijn, want alle blessures van deze reis in Argentinië: enkel, kniën (vooral links) buikpijn tgv buikloop,gewichtsverlies -20 kg (hersteld tot +10) hoesten, kortademigheid, en ongelofelijke hoestaanvallen, zijn passé. NEE, gelukkig geen hoogteziekte, wel algehele malaise, heb ik overgehouden aan mijn klim.
Met genoeg? kilometers in de benen, en een goed gevoel, sta ik aan de start.
Van al mijn (berg- en loopvrienden) alleen Herman aan de start (10 KM)
Ik weet dat er zeker enkele Fb-vrienden meelopen: oa Christophe Beaumont, William Zwartepoorte, onze “Grijze Keniaan: Jo Schoonbrood, maar vooral een 15tal azM collega’s.
Ik ben reeds privé ingeschreven, als ik er achter kom dat er ook een bedrijventeam van het azM meedoet aan de loop.
Via Nina Helligers en Judith Lie, kan ik een loopshirt bemachtigen en aansluiten, in het azM-legioen.
Voorwaarde blijkt een groepsfoto bij StayOK. Nou dat moet lukken.
Als de groepsfoto’s gemaakt zijn gaat het richting de startvakken op de Markt.
Na een praatje met enkele azM- en MUMC+ collega’s is de start vlot gegeven.
Weg is iedereen.
Het verloop van de rest van deze 15 kM -LOOP, laat zich beschrijven als een evenement dat op sportief gebied in Maastricht is uitgegroeid tot een spektakel.
Meer als 3000 lopers uit de stad, regio en den lande, vertrekken vanaf de Markt, met een goede looptemperatuur richt Wyck. Als dat stadsdeel gerond is, gaat het retour naar Maastricht over de oude St. Servaasbrug.
Dan gaat het richting het park via Het Bat.
Via het Monseigneur Nolenspark en Sint Hubertuslaan, waar een lus is aangelegd om de afstand van 15 Km te laten doen kloppen. steken we weer het park in.
Langs de Berekaol, steken we de Prins Bisschopsingel over en dan gaat het langs en over de Jeker, naar Nekem en Zedendaalweg. De eerste helling werkt ook al als scherprechter, Vele lopers verkiezen hier het lopen boven het rennen. Ik kan gelukkig blijven rennen, zeker met de wetenschap dat er na deze helling een mooi stukje “licht bergaf” is, waar ik kan recupereren.
De supporters langs de route worden nu wat minder, maar bij Chateau Neercanne, staat de hele keuken- en Hotelbrigade in volle slagorde te klappen en te juigen.
Dat herhaald zich gelukkig op de steile Muizenberg.Op dit stuk staat voor veel deelnemers, de man met de hamer te wachten. Maar wie dit stuk route achter de kiezen heeft, kan genieten van een lange en geleidelijke afdaling over de Susserweg naar Cafe St. Servaes.
Het langste stuk hebben we dan gehad, en de mensen langs het parcours worden weer talrijker. Bovendien horen en zien we weer, meer en meer, de nodige muzikale herremeniekes, bandjes en op de Mergelweg zelfs een echte Rock band die op straat staan te “repeteren”
Met St. Pieter achter ons komt het centrum van Maastricht weer goed in beeld.
Via de terrassen van het Vrijthof, met het nodige applaus, is het nog maar een klein stukje naar de finish op de Markt. Ik klok een tijd van 1uur 21 min. Niet ontevreden voor een 57-jarige gelegenheidsloper als ik.
In het finish vak is het gezellig druk. De vlaai, sportdrank, bananen en sinaasappels, smaken iedereen goed.
Als daarna, van de bonnen van het azM, ook nog 2 biertjes gescoord kunnen worden, is het herstel al weer bijna compleet.
Onder andere, dank aan de organisatie van dit loopfeest: Maastrichts Mooiste, de sport organisatie van het Hematologisch Laboratorium van het azM, Judith Lie en Nina Hellegers, en dank aan mijn benen voor het lopen van deze 10e editie van Maastrichts Mooiste die de 72e plaats opleverde in de groep 55+ en algemeen 757 van 1350 deelnemers.
Ondanks de wens en aansporing van onze lokale “Grijze Keniaan: Jo Schoonbrood is het mij helaas niet gelukt om zoals hem wel gelukt is, te lopen onder de tijd, als die men oud is. Voor mij zou dat een tijd van 57 min moeten zijn, maar dat is wel de tijd die hij liep ipv 60 minuten , die hij had hoeven lopen.
Sjarel ®

i-phone sjarel 1321

i-phone sjarel 1323

i-phone sjarel 1324

i-phone sjarel 1325

i-phone sjarel 1326

i-phone sjarel 1327

i-phone sjarel 1328

i-phone sjarel 1331

i-phone sjarel 1334

i-phone sjarel 1335

7459_545162208855575_1202600511_n

601028_544703342234795_1336793058_n

945144_545162192188910_979725801_n

946639_544589795579483_31723680_n

i-phone sjarel 1322

i-phone sjarel 1323

i-phone sjarel 1324

i-phone sjarel 1326

i-phone sjarel 1327

i-phone sjarel 1328

i-phone sjarel 1331

i-phone sjarel 1332

i-phone sjarel 1334

i-phone sjarel 1335

safe_image

safe_image

Geplaatst in Geen categorie, Hobby, sport | 1 reactie

A2 Ondertunneling van Groningen naar Zuid Frankrijk zonder stoplichten in Maastricht

P1080414

Indrukwekkend stukje verkeerslogistiek, dwars door Maastricht

P1080635

Speciaal voor de Dag van de Bouw stelt Avenue2, bestaande uit Strukton en Ballast Nedam, de bouwput voor de A2-tunnel bij Europaplein open. In juni zal daar de eerste 700meter van de tunnel gereed zijn. Breng ons een bezoek en kom meer te weten over de bouw van de tunnel. Het plan De Groene Loper voor A2 Maastricht zorgt voor een goede bereikbaarheid van Maastricht, doorstroming op de A2 bij knooppunt Geusselt en Europaplein, en nieuwe kansen voor de ontwikkeling van de aangrenzende buurten door onder andere een betere verkeersveiligheid en leefbaarheid van Maastricht Oost.

http://www.a2maastricht.nl/nl/geusselt/actueel.aspx

P1080418

P1080419

P1080424

P1080425

P1080426

P1080429 - kopie

P1080432

P1080434

P1080437 - kopie

P1080447

P1080454

P1080468

P1100661

P1100665

P1100669

P1100671

P1100810

P1100811

P1100820

P1100821

P1100825P1080636

P1080621

P1080636

P1080643

P1080656

P1080658

P1080663

P1080620

P1080626

P1080633

Geplaatst in A2 Ondertunneling, Geen categorie, Geuselt, Maastricht | Tags: | Een reactie plaatsen